Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Toruniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 630/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt (...)

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

D. R.

karalność oskarżonego

karta karna

299

2.1.1.2.

D. R.

brak zagrożenia dla życia lub zdrowia wielu osób albo mienia w wielkich rozmiarach

ustna opinia uzupełniające biegłego S. K.

313-314

2.1.1.3.

D. R.

niepozostawienie w trakcie przeszukania mieszkania oskarżonego przeprowadzonego w grudniu 2018 r. materiałów wybuchowych będących przedmiotem zarzutu postawionego D. R. w niniejszym postępowaniu

zeznania świadka R. B.

314-315

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

Karta karna

Dokument wystawiony przez uprawniony podmiot.

2.1.1.2.

ustna opinia uzupełniające biegłego S. K.

Opinia biegłego była rzeczowa, jasna i spójna z wydaną przez niego w toku postępowania przed Sądem I instancji opinią pisemną oraz ustną, jak również pozostawała w zgodzie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.

2.1.1.3.

zeznania świadka R. B.

Zeznania świadka były rzeczowe, logiczne, spójne z depozycjami złożonymi przez niego w postępowaniu przed Sądem I instancji, pozostawały też w zgodzie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, stąd Sąd Okręgowy uznał je za w pełni wiarygodne.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Apelacja obrońcy oskarżonego

Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na nieprawidłowej ocenie wyjaśnień oskarżonego i zeznań złożonych w sprawie w zakresie pozostawienia u oskarżonego po przeszukaniu w grudniu 2018 r.

Naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść wydanego orzeczenia, w postaci art. 4, 7 i 410 kpk polegające na błędnej ocenie materiałów dowodowych, a w tym zeznań świadków w zakresie chwili wejścia w posiadanie przedmiotów wskazanych w części wstępnej wyroku.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego była zasadna jedynie w części dotyczącej zanegowania ustalenia co do stwarzania przez zabezpieczone u D. R. materiały wybuchowe zagrożenia dla życia lub zdrowia wielu osób albo mienia w wielkich rozmiarach, co stanowiło podstawę przyjęcia kwalifikacji z art. 163 kk.

Sąd Okręgowy, po analizie dowodów zgromadzonych w toku postępowania przygotowawczego oraz postępowania przed Sądem I instancji oraz po przeprowadzeniu w toku postępowania odwoławczego dowodu z zeznań świadka R. B. nie przyjął za prawdziwe twierdzeń oskarżonego D. R., że po przeszukaniu mającym miejsce w grudniu 2018 r. pozostawiono przedmioty, których posiadanie jest penalizowane w ramach art. 263 § 2 kk i których posiadania zarzucono mu w niniejszej sprawie.

Chybiona jest argumentacja autora apelacji, że obecna przy pierwszym przeszukaniu konkubina oskarżonego była w stanie stwierdzić, że przedmioty objęte zarzutem w niniejszej sprawie pozostały po pierwotnie dokonanych przez saperów czynnościach, albowiem po pierwsze, nie jest ona osobą posiadającą wiadomości specjalne w tym zakresie i przy tym z jej zeznań nie wynika, by kolekcja jej konkubenta pozostawała w obszarze jej zainteresowania, po drugie, miała ona interes w tym, by zeznawać w sposób korzystny dla oskarżonego, a wreszcie po trzecie, jej twierdzenia oraz wyjaśnienia oskarżonego nie wytrzymują konfrontacji z zeznaniami R. B. (o których szerzej mowa poniżej).

Skarżący powołał się także na treść wiadomości wysłanej przez oskarżonego za pomocą komunikatora (...). Twierdził on, że dowód ten wskazuje, iż przynajmniej przedmioty objęte aktem oskarżenia zostały pozostawione u D. R..

Sąd Okręgowy celem weryfikacji stanowiska autora apelacji przeprowadził dowód z zeznań R. B., żołnierza zawodowego, który był dowódcą patrolu saperskiego zabezpieczającego materiały u oskarżonego w trakcie przeszukania mającego miejsce w grudniu 2018 r.

Na k. 39 akt zawarta jest notatka urzędowa z czynności dokonywanych w postępowaniu przygotowawczym w niniejszej sprawie (...) A. G., w której zawarto informację, iż skontaktował się on z R. B. i tenże oświadczył, iż przypomina sobie, że niecały rok temu będąc dowódcą patrolu był w bloku przy ul. (...) w T., gdzie ujawnił i zabezpieczył szereg amunicji oraz materiałów wybuchowych. (…) Oświadczył, iż wówczas w mieszkaniu faktycznie saperzy pozostawili rzeczy przypominające amunicję – ale zostawili takowe co do których nie było cienia wątpliwości że mogą zawierać materiały wybuchowe lub których posiadanie jest zabronione. Na pytanie, czy jeśli mu przesłać zdjęcia rzeczy znalezionych w toku przeszukania mieszkania z dnia 09.10.2019 r. mógłby stwierdzić, czy pozostawił je wówczas w mieszkaniu oświadczył, iż bez problemu może to stwierdzić. Po przesłaniu zdjęć przez aplikację (...) i zapoznaniu się z nimi R. B. oświadczył, iż z całą pewnością takowych rzeczy wówczas w mieszkaniu nie pozostawiał, gdyż już z samych zdjęć jest uzasadnione podejrzenie, że niektóre przedmioty mogą zawierać materiały wybuchowe.

Zeznając przed Sądem Odwoławczym R. B., po okazaniu mu dokumentacji fotograficznej znajdującej się na k. 6-9 akt, wskazał, że: Ja tych przedmiotów nie zostawiłbym. Uwidocznione na zdjęciach przedmioty wymagałyby sprawdzenia pod kątem zagrożenia, czy np. zawierają materiał wybuchowy. W takim stanie jak na zdjęciach z pewnością nie pozostawiłbym tych przedmiotów. Mówię o granatach. Jeśli chodzi o część zapalników, to jest ona zniszczona i z pewnością nie posiada właściwości przedmiotów niebezpiecznych. Widzę na tych zdjęciach zapalniki z elementami, które mogłyby być detonatorami i te przedmioty z całą pewnością zabrałbym do sprawdzenia. Myślę, że nie zostawiłbym głowicy chyba Panzerfausta. (…). Gdybym widział takie pociski na miejscu i stwierdziłbym, że nic w nich nie ma to bym je zostawił. W innym przypadku zabrałbym, nawet gdyby były w nich śladowe ilości materiału wybuchowego. Widzę też granat moździerzowy, którego też bym nie zostawił. Na karcie 8 w rogu widzę 4 sztuki pocisków do amunicji kaliber 20 mm, a nawet 5 sztuk. Również na k. 8 na zdjęciu u dołu widzę dwa zapalniki głowicowe. Tych konkretnych przedmiotów nie pozostawiłbym w mieszkaniu oskarżonego . Na pytanie obrońcy świadek odpowiedział: Dzisiaj zeznając nie bazuję na swojej pamięci , a na zasadach, którymi kieruję się przy wykonywaniu swojej pracy. Jeśli ja jestem na miejscu zdarzeniu, to decyzje w tym przedmiocie podejmuję zawsze ja, a nie moi podwładni. Teoretycznie nie mogę wykluczyć, że mogę popełnić błąd, choć nie przypominam sobie, bym w życiu popełnił błąd co do zabezpieczenia określonych przedmiotów. Raczej zabezpieczyłbym więcej, aniżeli mniej przedmiotów. Zawsze zabezpieczamy trochę więcej materiałów, na wyrost, aniżeli mniej. (…). Po okazaniu R. B. zdjęć z komunikatora (...) znajdujących się na k. 234-245 akt świadek zeznał: Na okazanych zdjęciach na k. 239 akt widzę dwa zapalniki takie same jak na zdjęciu na k. 8. Nie widzę natomiast na okazanych mi kartach pocisków kaliber 20 mm.

Odnosząc się do wyżej przywołanych depozycji świadka Sąd Okręgowy zważył na następujące okoliczności. Po pierwsze świadek w toku postępowania przed Sądem I instancji (rozprawa z dnia 9 marca 2022 r., k. 229v-230 akt) także wskazał, że : W tamtej pierwszej sprawie to ja osobiście we współpracy z policją ocenialiśmy zabezpieczone materiały pod tym katem, czy mogą stanowić zagrożenie wybuchowe. W takich sytuacjach materiały zbieramy. Jeżeli nie mamy pewności co do poszczególnych przedmiotów to też je dla bezpieczeństwa zabieramy. Pozostawiane są wyłącznie elementy co do których nasza ocena jest ewidentna, że nie stanowią z tego punktu widzenia żadnego zagrożenia. Przykładowo mogą to być jakieś puste łuski, gdzie ktoś to zakupił jako eksponat. Akcentowane przez świadka stanowisko, iż wyłącznie przedmioty, co do których nie ma cienia wątpliwości, iż nie stanowią zagrożenia, nie są zabezpieczane, znajduje także pośrednio potwierdzenie w zeznaniach świadka A. K., będącego funkcjonariuszem Policji wykonującym w sprawie czynności związane z przeszukaniem mieszkania oskarżonego (rozprawa z dnia 26 stycznia 2022 r., k. 228 akt), który podał, że: Na miejscu zdarzenia jest dokonywana taka selekcja, Ja nie chcę wchodzić w kompetencje wojskowych, ale wiem, że oni są czuli na wszelkiego rodzaju tego typu przedmioty. Po drugie, świadek R. B. jest żołnierzem zawodowym z wieloletnim doświadczeniem. Po okazaniu mu fotografii zabezpieczonych u D. R. przedmiotów kategorycznie, bez zawahania wskazał, że takich przedmiotów by nie pozostawił. Stanowisko jego było konsekwentne w toku całego procesu, włączywszy przeprowadzoną z nim przez A. G. rozmowę telefoniczną w ramach prowadzonych w postępowaniu przygotowawczym czynności. Po trzecie, jeżeli chodzi o kwestię fotografii z komunikatora (...), to Sąd Okręgowy uznał, że nie jest to dowód, który potwierdzałby linię obrony oskarżonego. Przede wszystkim nie zostało wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, że zdjęcia odzwierciedlają rozmowę oskarżonego z inną osobą, albowiem nie był badany ich nośnik (telefon komórkowy), a są to wyłącznie zrzuty z ekranu. Nawet jednak zakładając, że jest to wiarygodny dowód, to wobec przedstawionych powyżej wiarygodnych relacji R. B. oraz zasad logiki i doświadczenia forsowana przez oskarżonego linia obrony nie zyskała uznania Sądu Okręgowego. R. B. dostrzegł na tych zdjęciach pewne zapalniki, ale to nie oznacza, że te zapalniki zostały wówczas pozostawione, ponieważ tak jak świadek wskazał zabiera się na wyrost i to nie jest prawdopodobne, by nie zabrano z mieszkania oskarżonego zapalników, co do których R. B. stanowczo wskazał, iż by ich nie pozostawił. Ponadto, Sąd II instancji także zaaprobował przyjętą przez Sąd Rejonowy argumentację, że przeszukanie przeprowadzone w dniu 9 października 2019 roku u oskarżonego było poprzedzone pozyskaniem przez funkcjonariuszy Policji informacji odnośnie do kontynuowania przez oskarżonego zbierania amunicji na terenach poligonów wojskowych, a w jego mieszkaniu zaś znaleziono wykrywacz metalu, który do takich czynności służy.

Sąd II instancji, po przeprowadzeniu dowodu w postaci uzupełniającej opinii ustnej biegłego S. K., podzielił natomiast stanowisko autora apelacji, iż zachowanie, jakiego dopuścił się oskarżony D. R. nie wyczerpywało znamion z art. 164 § 2 kk i art. 163 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, a jedynie przestępstwa z art. 263 § 2 kk.

W sprawie biegły S. K. wydał opinię pisemną (k. 91 - 94 akt), w której na zadanie mu pytanie: Czy użycie zabezpieczonych przedmiotów, które podlegały badaniu stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego? Biegły odpowiedział : W przypadku dwóch zapalników altyleryjskich i czterech pocisków do amunicji strzeleckiej 20 mm stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego.

Biegły S. K. był przesłuchiwany przed Sądem I instancji na rozprawie dnia 22 kwietnia 2022 r. (k. 231v - 232) i wówczas podtrzymał on wydaną opinię, jednakże na okoliczność "zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego" jakie omawiane przedmioty stwarzały nie został on rozpytany ani przez Sąd Rejonowy, ani też przez strony procesu.

Na rozprawie apelacyjnej biegły podtrzymał składaną dotychczas opinię, w tym wniosek w punkcie 3 opinii pisemnej z dnia 12 grudnia 2019 roku. Wskazał on, że: Nie sądzę, by ta zabezpieczona amunicja - zapalniki artyleryjskie i cztery pociski do amunicji strzeleckiej stanowiły zagrożenie dla mienia w wielkich rozmiarach. Jeśli chodzi o pociski do amunicji 20 mm to zawartość materiału wybuchowego w tych pociskach wynosi od kilku do 20 gram w każdym z tych pocisków. Nie możemy w tym przypadku mówić, że gdy np. przyłożymy dany pocisk do ściany, czy wszystkie cztery razem, to w przypadku wybuchu z pewnością nie naruszyłoby to konstrukcji budynku. Proch zamknięty w pociskach w przypadku eksplozji powoduje, że odłamki mogą razić osoby będące w pobliżu, ale nie spowoduje to poważnych uszkodzeń materialnych. (…). Myślę, że jeśli chodzi o zagrożenie życia osób to zagrożenie takie istniałoby np. dla dwóch osób, pod warunkiem, że będą przebywały w pobliżu miejsca eksplozji w danym pomieszczeniu - poprzez rażenie odłamkami. Jeśli np. 8 osób znajdowałyby się wokół miejsca eksplozji, to istniałoby zagrożenie dla nich. Myślę, że takie zagrożenie nie istniałoby dla 20 osób. Nie istniało zagrożenie dla innych osób znajdujących się w innych pomieszczeniach w tym mieszkaniu, bądź w innych mieszkaniach. To niebezpieczeństwo, o którym mówię wynika z możliwości rażenia odłamkiem, a nie samego faktu siły wybuchu. Jeśli chodzi o zapalniki artyleryjskie to rzecz wygląda podobnie. Po wybuchu jedynie fragmenty mogą razić osoby znajdujące się w pobliżu. Nie ma zagrożenia dla konstrukcji budynku. Malo prawdopodobne jest, aby równocześnie wybuchły oba zapalniki. Mogłoby to mieć miejsce np. gdyby jakiś pocisk trafił w oba te zapalniki jednocześnie. (…). Aby zabezpieczone materiały uległy wybuchowi musiałoby zaistnieć zdarzenie w postaci uderzenia w takie przedmioty bądź też wysoka temperatura około 1000 stopni Celsjusza. Możliwe też, że w takich materiałach mógł znajdować się materiał wybuchowy w postaci kwasu pikrynowego, co wiązałoby się z zagrożeniem, np. w razie silnego wstrząsu mogłoby dojść do detonacji. (…). Na przykład zrzucenie tych przedmiotów będących przedmiotem opiniowania z 7 piętra budynku mogłoby spowodować ich eksplozję. Podobnie też przy uderzeniach młotkiem. Nie sądzę, by przewrócenie się pocisku mogłoby spowodować eksplozję. To samo odnosi się do zapalników. Gdyby np. podgrzewano palnikiem jeden z pocisków izolowany od pozostałych, to nie doszłoby do wybuchu pozostałych pocisków, natomiast gdyby były one związane ze sobą, to mogłyby wybuchnąć wszystkie. Moje wnioski dzisiejsze co do charakteru zagrożenia wybuchem dotyczą tak pojedynczych pocisków, czy zapalników, jak również ich wszystkich razem. (…).

Wobec treści złożonej opinii brak było podstaw do utrzymania ustalenia, by posiadane przez D. R. materiały wybuchowe stanowiły zagrożenie dla życia lub zdrowia wielu osób albo mienia w wielkich rozmiarach. Biegły wprost wskazał, że zagrożenie mogłoby być dla zdrowia kilku osób i to ze względu na rażenie odłamkami, a jeżeli chodzi o uszkodzenia w mieniu, to nie byłyby one poważne. Nie było zagrożenia dla innych pomieszczeń w mieszkaniu oskarżonego, ani też dla innych mieszkań w tym bloku. Przy tym okoliczności jakie musiałyby zaistnieć, na które wskazywał biegły, by materiały te zostały aktywowane, stanowią sytuację w istocie nieprawdopodobną, zwłaszcza zważywszy na to, że D. R. wyłącznie kolekcjonował te przedmioty, a żaden z dowodów sprawy nie wskazuje, by podejmował czynności o jakich była mowa w opinii biegłego.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

3.2.

Apelacja prokuratora

Obraza przepisu prawa materialnego, to jest art. 11 § 3 kk i art. 163 § 1 pkt 3 kk poprzez wymierzenie na jego podstawie podejrzanemu kary w sytuacji, gdy oskarżony sprowadził bezpośrednie niebezpieczeństwo zdarzenia z art. 163 § 1 pkt 3 kk, a tym samym swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 164 § 1 kk, w związku z czym podstawą orzeczenia kary pozbawienia wolności winien być art. 164 § 1 kk.

Rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec D. R. kary 1 roku pozbawienia wolności za przypisane mu przestępstwo w stosunku do wysokiej szkodliwości społecznej tego czynu, stopnia zawinienia, motywacji, uprzedniej karalności oskarżonego oraz jawnego lekceważenia norm prawnych co sprawia, że wymierzona oskarżonemu kara nie spełni swoich celów wychowawczych i zapobiegawczych, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wobec uwzględnienia częściowo apelacji obrońcy oskarżonego i w konsekwencji przyjęcie za podstawę skazania wyłącznie art. 263 § 2 kk, a następnie obniżenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności, odniesienie się do zarzutów apelacji prokuratora stało się bezprzedmiotowe.

W kontekście przyjętej podstawy skazania i wymiaru kary aktualne pozostają wywody zawarte w punkcie 3 .1., zaś w kwestii wymiaru kary w punkcie 5.2.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt (...) - punkty II, III, IV (poza rozstrzygnięciem o opłacie)

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt (...) - w zakresie opisu czynu przypisanego oskarżonemu, jego kwalifikacji prawnej oraz wymiaru kary

Zwięźle o powodach zmiany

Racje wskazane w punkcie 3.1. spowodowały, że Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu wyeliminował ustalenie: „co z uwagi na miejsce przechowywania ww. przedmiotów stwarzało bezpośrednie niebezpieczeństwo zaistnienia eksplozji tychże materiałów wybuchowych i amunicji, które to zdarzenie zagrażałoby życiu i zdrowiu wielu osób oraz mieniu w wielkich rozmiarach”, a w konsekwencji za podstawę skazania i wymiaru kary oskarżonemu przyjął przepis art. 263 § 2 kk.

W następstwie powyższego Sąd Okręgowy obniżył wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności do 9 miesięcy .

Sąd I instancji orzekł wobec D. R. karę roku pozbawienia wolności, prokurator w swej apelacji natomiast domagał się orzeczenia wobec oskarżonego kary 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy ze względów wskazanych w punkcie 3.2. niniejszego uzasadnienia przyjął finalnie, że przestępne zachowanie oskarżonego polegało na posiadaniu – bez wymaganego zezwolenia - 4 sztuk pocisków od amunicji (kal. 20 mm), zawierających materiał wybuchowy, a także materiałów wybuchowych w postaci 2 zapalników głowicowych do amunicji wielkokalibrowej, a zatem zakwalifikować je należało z art. 263 § 2 kk

Art. 263 § 2 kk przewiduje jako sankcję karną karę pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Sąd Okręgowy obniżył wymierzoną oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności do 9 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu odwoławczego kara ta jest adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu. Uwzględnić należało, że przypisanego mu przestępstwa oskarżony dopuścił się w toku postępowania o wcześniej popełnione tożsame przestępstwo, za które został później skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. D. R. musi mieć świadomość, że kolekcjonowanie tego rodzaju przedmiotów, stanowiące niewątpliwie wyraz jego zainteresowania historią, obronnością i sprzętem wojskowym nie może stwarzać zagrożenia, które z oczywistych przyczyn jest przez prawodawcę penalizowane. D. R. ewidentnie ma rozeznanie w temacie broni i amunicji, dlatego jeżeli chce kontynuować swoje hobby, winien on postępować z wymaganą ostrożnością i sumiennie weryfikować, czy zgromadzone przez niego przedmioty nie stwarzają zagrożenia, w innym wszak razie ponownie narazi się on na odpowiedzialność karną. Nie można spojrzeć łagodnie na osobę, która ponownie narusza porządek prawny i dotychczasowe wobec niej restrykcje karne ma za nic. Z drugiej strony Sąd Okręgowy złagodził reakcję karną względem tej, która została wobec D. R. orzeczona przez Sąd I instancji. Było to następstwem zmiany opisu czynu i w konsekwencji jego kwalifikacji. Przyjęty finalnie czyn zabroniony był mniej społecznie szkodliwy aniżeli ten, który został mu zarzucony aktem oskarżenia i następnie przypisany przez Sąd Rejonowy. Przy tym odnotować trzeba, że aktualność zachowuje rozstrzygnięcie o zaliczeniu na poczet orzeczonej kary okresu tymczasowego aresztowania, co powoduje, iż w istocie kara przez D. R. została już odbyta.

Sąd Okręgowy uchylił orzeczenie o opłacie zawarte w punkcie IV, co nastąpiło stosownie do treści art. 10 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123).

Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też – poza zmianami wskazanymi powyżej – został on utrzymany w mocy.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na podstawie art. 633 kpk w zw. z art. 636 § 2 kpk i art. 10 w zw. z art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123) Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w T.) kwotę 180 złotych tytułem opłaty należnej za obie instancje i obciążył go połową wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym, a pozostałą ich częścią obciążył Skarb Państwa.

PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt (...)

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana