Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Toruniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 566/23

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

0

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 20 czerwca 2023 r., sygn. akt (...)

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

H. K.

karalność oskarżonego

karta karna

342-343

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

Karta karna

Dokument wystawiony przez uprawniony podmiot.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

- apelacja obrońcy oskarżonego -

1. obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań świadków K. M., B. G. oraz D. L., których wspólnym interesem było umniejszanie swoich ról w zdarzeniach mających miejsce w inkryminowanym okresie, a w konsekwencji obciążenie w całości oskarżonego odpowiedzialnością za zarzucany mu czyn,

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść poprzez uznanie, iż środki pieniężne, którymi dysponował oskarżony pochodziły z przestępstwa, gdy treść depozycji świadka I. J. (1) wskazuje na to, iż oskarżony H. K. dysponował środkami finansowymi, które otrzymywał od matki.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna.

Kontrola instancyjna – zainicjowana wywiedzionym przez obrońcę oskarżonego środkiem odwoławczym - wykazała, iż sąd I instancji przeprowadził przewód sądowy w sposób wszechstronny i wnikliwy, dokonując wszelkich niezbędnych czynności dowodowych, koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego mieściła się przy tym w granicach sędziowskiej swobody, należycie uwzględniając zasady logiki i prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Pozostawała ona wobec powyższego pod pełną ochroną dyspozycji art. 7 kpk, spotykając się w związku z tym z całkowitą akceptacją sądu II instancji.

Skarżący w środku odwoławczym podjął polemikę z prawidłowo dokonanymi przez sąd meriti ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Ocena zgromadzony dowodów została przez obrońcę zanegowana, ale nie przedstawił on żadnych rzetelnych okoliczności, które zdezawuowałyby wartość dowodową relacji świadków.

Sąd Rejonowy prawidłowo ustalenia stanu faktycznego sprawy oparł na zeznaniach M. K., K. M. i częściowo zeznaniach B. G., których relacje korespondowały ze sobą. Sąd I instancji oparł się także na zeznaniach świadków, których oskarżony zaangażował do wypłacenia pieniędzy z konta pokrzywdzonego, to jest N. B. oraz D. L.. Twierdzenia pokrzywdzonego zostały wsparte obiektywnym materiałem dowodowym w postaci wiadomości sms znajdujących się na k. 170 akt sprawy. Nie ma wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego cienia wątpliwości, że H. K. popełnił zarzucony mu czyn zabroniony.

Owszem, tak jak wskazuje obrońca, uczestnicy zdarzenia to jest M. K., K. M. i B. G. pozostawali pod wpływem substancji odurzających. Tym niemniej okoliczność ta a priori nie wyklucza ich relacji z podstawy ustaleń stanu faktycznego sprawy. W ich relacjach zaznaczali to, że pozostawali pod wpływem określonych substancji, ale jednocześnie nie negowali tego, by nie pamiętali jak wyglądał przebieg zdarzeń. Dodatkowo na powiązanie oskarżonego z zarzuconym mu czynem zabronionym wskazują zeznania świadków N. B. i D. L., a te osoby pod wpływem substancji odurzających nie pozostawały. Nadto jest także obiektywny materiał dowodowy w postaci screena z wiadomości wymienionych między oskarżonym i pokrzywdzonym, w której H. K. wprost napisał : "Za kredyt na ciebie tyle koksu wyjebAlem ze hihi" (k. 170 akt). Obrońca całkowicie oczywistą wymowę tegoż dowodu pomija.

Lektura zeznań pokrzywdzonego nie potwierdza tezy skarżącego, by nie był on zorientowany w miejscu i czasie. Są to dywagacje obrońcy ukierunkowane na podważenie wiarygodności relacji M. K., które jednak nie spotkały się z uznaniem sądu II instancji. K. M. oraz B. G. zasadniczo wskazali jakie czynności były przez nich w inkryminowanym czasie podejmowane. Nie ma żadnego dowodu na to, by to te osoby dopuściły się czynu zabronionego, który został zarzucony H. K..

Sąd Rejonowy natomiast słusznie zważył, iż zeznania I. J. (2), będącej matką oskarżonego, że przekazała oskarżonemu pieniądze w kwocie 500 euro w gotówce nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Oskarżony być może otrzymywał, jak zeznała jego matka, regularnie od niej pieniądze. Ta okoliczność w żadnym razie jednak nie deprecjonuje wymowy wskazanych wyżej dowodów, które pozwalają stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, że H. K. dopuścił się popełniania zarzuconego mu czynu. Podkreślenia wymaga okoliczność, że I. J. (2) zeznała o przekazywaniu pieniędzy synowi w gotówce, zaś z relacji N. B. oraz D. L. wynika, że pieniądze wpłynęły na konto tej pierwszej i zostały przez D. L. z konta N. B. wypłacone i przekazane H. K..

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 20 czerwca 2023 r., sygn. akt (...)

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy zaaprobował wymierzoną H. K. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Była to kara adekwatna do wysokiego stopnia jego winy oraz wysokiego stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu zabronionego. H. K. swoim zachowaniem wyrządził szkodę w kwocie kilku tysięcy złotych. Jest on osobą wielokrotnie karaną, a rozpatrywanego przestępstwa dopuścił się w warunkach recydywy podstawowej. Wymaga on niezaprzeczalnie izolacji penitencjarnej. Jest on osobą zdemoralizowaną, dotychczas stosowane względem niego kary nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. Nieodzowna jawi się surowa reakcja karna, która uzmysłowi mu, że zachowania naruszające porządek prawny nie będą pobłażliwie traktowane.

Zachowanie oskarżonego spowodowało szkodę majątkową stąd słusznie sąd I instancji na podstawie art. 46§1 kk zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego (...) z siedzibą w K. kwoty 7.447, 34 zł tytułem naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem.

Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, nie dopatrując się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 20 czerwca 2023 r., sygn. akt (...)

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd Okręgowy w ramach kontroli instancyjnej ustalił, że podstawę prawną orzeczenia stanowią w myśl art. 4§1 kk przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r.

H. K. rozpatrywanego czynu zabronionego dopuścił się w warunkach recydywy unormowanej w art. 64§1 kk. Tenże art. 64§1 kk został zmieniony przez art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. (Dz.U.2022.2600) zmieniającej kodeks karny z dniem 1 października 2023 r. Skoro w obecnym stanie prawnym w świetle tegoż przepisu w przypadku zaistnienia unormowanych w nim przesłanek sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a może ją wymierzyć w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, natomiast w brzmieniu do dnia 30 września 2023 r. przewidywał fakultatywne wymierzenie kary w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, to uznać należało iż ustawa obowiązująca poprzednio była względniejsza dla sprawcy (art. 4§1 kk).

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w G.) na rzecz adwokata J. Z. kwotę 840 złotych brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Oskarżony korzystał z obrony udzielonej mu z urzędu, a sąd odwoławczy, wydając rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt SK 78/21, opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 28 grudnia 2022 r. Wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny tymże wyrokiem orzekł, że §17 ust. 1 pkt 2 oraz §17 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019r. poz. 18, ze zm.) są niezgodne z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 2 i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że wskazane w nich stawki dla adwokatów ustanowionych obrońcami z urzędu są niższe od stawek w tych samych sprawach dla adwokatów ustanowionych obrońcami z wyboru. Wprawdzie stwierdzenie niekonstytucyjności odnosi się do przepisów regulujących wysokość opłat za obronę w śledztwie i w postępowaniu zwyczajnym przed Sądem Rejonowym, tym niemniej nie budzi wątpliwości, iż należy to wiązać wyłącznie z przedmiotem zaskarżenia, zaś ową niekonstytucyjność rozciągać należy także na pozostałe przepisy regulujące wysokość opłat za obronę z urzędu w sposób różny od stawek dla adwokatów ustanowionych obrońcami z wyboru. Za niekonstytucyjny uznać zatem należy także przepis §17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. ustalający wysokość opłaty za obronę z urzędu przed Sądem Okręgowym jako drugą instancją na kwotę 420 zł, podczas gdy rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.) w §11 ust. 2 pkt 4 stawkę minimalną za obronę w tych sprawach ustala na kwotę 840 zł.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy w punkcie „II” zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. Z. kwotę 840 zł brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej H. K. z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Sąd Okręgowy w swoim orzeczeniu wskazał, że zasądzona kwota 840 zł to kwota brutto. Zdaniem sądu odwoławczego brak było podstaw do traktowania zasądzonej opłaty (840 zł) jako kwoty netto i dodatkowego powiększenia jej o podatek VAT na podstawie §4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. Wskazać należy, że w rozporządzeniu z dnia 22 października 2015 r. nie zamieszczono analogicznego przepisu jak przywołany wyżej przepis §4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przewidujący powiększenie opłaty o kwotę podatku od towarów i usług (VAT), co pozwala wnioskować, iż przewidziane w rozporządzeniu z dnia 22 października 2015 r. stawki minimalne zawierają już w sobie stawkę podatku VAT. Co istotne, podwyższenie przyjętej jako podstawa ustalenia opłaty za obronę z urzędu stawki minimalnej za obronę z wyboru o stawkę VAT prowadziłoby ponownie do nierówności w zakresie ustalania wynagrodzenia obrońców z urzędu i obrońców z wyboru, sprzeciw wobec czego wyartykułował Trybunał Konstytucyjny. Podobne stanowisko w tym względzie wyraził m.in. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt II AKa 150/22 (LEX nr 3435967).

W związku z powyższym wynagrodzenie wskazanego obrońcy w niniejszej sprawie zostało przyznane na podstawie minimalnej stawki za obronę w wysokości określonej w §11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).

III.

Na podstawie art. 624§1 kpk w zw. z art. 634 kpk Sąd Okręgowy zwolnił H. K. z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za II instancję, zaś wydatkami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

PODPIS

1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

- obrońca oskarżonego H. K.,

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

- wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 20 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt (...),

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

Zmiana