Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Toruniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IXKa 520/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 26 kwietnia 2022r., sygn. akt (...)

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

S. W.

aktualna informacja Krajowego Rejestru Karnego

347

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

- obrońca oskarżonego S. W. –

1.  zarzut obrazy prawa materialnego w zakresie innym niż kwalifikacja prawna, to jest przepisu art. 18§3 kk w zw. z art. 19§1 i §2 kk poprzez jego niezastosowanie w sytuacji prawidłowo ustalonego przez sąd stanu faktycznego uzasadniającego przyjęcie, że działanie oskarżonego mieści się w granicach ustawowych pomocnictwa co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania przepisów art. 19§1 i §2 kk statuujących dodatkowe dyrektywy wymiaru kary za pomocnictwo,

2.  zarzut rażącej niewspółmierności kar jednostkowych, a w konsekwencji kary łącznej w postaci bezwzględnego pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 2 miesięcy, do okoliczności zaistniałych w niniejszej sprawie, w tym stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, formy zjawiskowej przestępstwa, okoliczności jego popełnienia oraz postawy oskarżonego w tym w szczególności właściwości oraz warunków osobistych i rodzinnych oskarżonego,

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

punkt 5.2

Wniosek

punkt 5.2

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

punkt 5.2

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 26 kwietnia 2022r., sygn. akt (...)

Zwięźle o powodach zmiany

Apelacja obrońcy oskarżonego S. W. okazała się niezasadna. Sąd odwoławczy z urzędu dokonał jedynie zmiany punkt „X” zaskarżonego wyroku poprzez obniżenie obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem do kwoty 5800zł, bowiem fakt ustalenia w wyroku kwoty naprawienia szkody na 6976zł wynikał z omyłki Sądu Rejonowego co sąd ten wskazał w pisemnych motywach swojego wyroku.

W związku z tym, że wniosek o uzasadnienie wyroku złożył jedynie obrońca oskarżonego S. W., sporządzając je, sąd odwoławczy ograniczył się - po myśli art. 457§2 kpk – do przedstawienia, dlaczego uznał za niezasadne zarzuty wynikające z wniesionej przez obrońcę apelacji.

Motywem przewodnim apelacji (nie kwestionując ustaleń faktycznych) stał się dyskurs obrońcy ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, który ustalił, że S. W. dokonał przestępstwa kradzieży opisanej w art. 278§1 kk i przestępstwa kradzieży z włamaniem opisanego w art. 279§1 kk, przy czym przestępstwa te dokonane zostały, w ocenie Sądu Rejonowego, w ramach współsprawstwa z P. M.. Argumenty obrońcy, który utrzymuje, że przestępstwa te popełnione zostały przez S. W. jedynie w formie zjawiskowej pomocnictwa (co w efekcie powinno rzutować na wymiar kar poprzez wymierzenie kar jednostkowych ograniczenia wolności i takiej też kary łącznej) przyjęły formę negowania prawidłowo ustalonych przez sąd meriti okoliczności i w efekcie nie mogą zyskać aprobaty sądu odwoławczego.

Tytułem wstępu warto nadmienić, iż zdaniem Sądu Okręgowego, sąd I instancji przeprowadził przewód sądowy w sposób wszechstronny i wnikliwy, dokonując wszelkich niezbędnych czynności dowodowych, koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego mieściła się przy tym w granicach sędziowskiej swobody, należycie uwzględniając zasady logiki i prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Pozostawała ona wobec powyższego pod pełną ochroną dyspozycji art. 7 kpk, spotykając się w związku z tym z całkowitą akceptacją Sądu Okręgowego.

Podniesione przez skarżącego zarzuty okazały się bezzasadne, a istota apelacji sprowadza się do oceny prawnej zachowania oskarżonego S. W. w trakcie popełnienia przypisanych mu czynów. Na wstępie przypomnieć jedynie należy istotę współsprawstwa i pomocnictwa jako form zjawiskowych.

Artykuł 18 kk zawiera ustawowe określenie postaci popełnienia czynu zabronionego, określając sprawstwo sensu largo. Pojęcie to obejmuje zarówno sprawstwo w wąskim znaczeniu, tzn. sprawcze postaci (formy) zjawiskowe, czyli sprawstwo pojedyncze, współsprawstwo, sprawstwo kierownicze i sprawstwo polecające, jak i podżeganie oraz pomocnictwo. Nie ma wątpliwości, czego nie trzeba szerzej definiować, że jednosprawcą jest ten, kto sam wykonuje czyn zabroniony. Natomiast współsprawstwo polega na wspólnym wykonaniu czynu zabronionego przez co najmniej dwie osoby pozostające w porozumieniu. Ratio legis tej konstrukcji jest umożliwienie przypisania każdemu ze współsprawców tego, co popełnili inni współsprawcy. Podstawowymi elementami współsprawstwa są zatem - wspólne wykonanie znamion czynu zabronionego oraz porozumienie zachodzące między współsprawcami. Zgodnie z orzecznictwem zasadnicze znaczenie dla wykładni przepisu o współsprawstwie ma pojęcie porozumienia. Winno ono obejmować realizację całości ustawowych znamion czynu zabronionego. Porozumienie winno istnieć w czasie popełniania czynu zabronionego. Może ono jednak zostać zawarte wcześniej lub nawet w trakcie czynu. Zaznaczyć też trzeba, że ze współsprawstwem mamy do czynienia tylko w odniesieniu do czynu będącego przedmiotem porozumienia. Oczywistym jest, że brak porozumienia przesądza o niemożności przyjęcia współsprawstwa. Jednolicie wskazuje się w orzecznictwie, że wspólne wykonanie przestępstwa zakłada wyraźne lub milczące porozumienie i wymaga objęcia świadomością podejmowania wspólnych działań przez współdziałających. Decydujący dla odpowiedzialności za współsprawstwo jest zakres porozumienia, które obejmując całość akcji przestępnej, spaja zachowania poszczególnych współdziałających w jedność (por. J. Satko, glosa do wyroku SA w Krakowie z dnia 8 maja 1992 r., II AKr 34/92..., s. 112 i n.; tenże, glosa do wyroku SA w Krakowie z dnia 4 czerwca 1996 r., II AKa 152/96..., s. 205 i n.). Zaakcentować przy tym należy, że ustawa nie wymaga żadnej szczególnej formy, w jakiej zawarte miałoby być porozumienie, co przesądza, że może mieć ono albo wyraźny (np. werbalny), albo konkludentny charakter. Ustawa w art. 18§1 kk nie wprowadza żadnych dodatkowych warunków dotyczących formy porozumienia. Może wobec tego do niego dojść nawet w sposób dorozumiany, a istotna jest świadomość wspólnego wykonania czynu zabronionego. O porozumieniu zatem można mówić zarówno wówczas, gdy sprawcy wspólnie realizują wcześniej ustalone przestępne przedsięwzięcie, jak i wtedy, gdy wcześniej ustaleń takich nie podejmowali, a i tak wspólnie realizują znamiona czynu przestępnego, mając świadomość wspólnego działania.

W ocenie Sądu Okręgowego tak właśnie było w niniejszej sprawie, bowiem o ile rzeczywiście brak jest dowodów, które świadczyłyby wprost (np. wcześniejsza rozmowa ustalająca podział ról) o zawartym porozumieniu między P. M. a S. W. co do popełnienia przypisanych im przestępstw, o tyle z zapisu monitoringu (o czym mowa poniżej) z miejsca zdarzenia można wyprowadzić wniosek o działaniu wspólnie i w porozumieniu obu oskarżonych, co wynika z ich zachowania i podjętych czynności.

W tej sytuacji, w ocenie sądu odwoławczego, działanie S. W. w trakcie zdarzeń nie może mieścić się w kategoriach pomocnictwa, co wynika ze wspomnianego wcześniej zapisu monitoringu. Pomocnictwo bowiem polega jedynie na ułatwieniu innej osobie popełnienia czynu zabronionego. Stroną podmiotową pomocnictwa jest umyślność zarówno w postaci zamiaru bezpośredniego, jak i ewentualnego, co oznacza, że pomocnik winien obejmować świadomością zarówno kształt czynu, którego popełnienie ma zamiar ułatwić, jak i mieć świadomość, że jego zachowanie stanowi ułatwienie popełnienia czynu zabronionego przez inną osobę (wyrok SA we Wrocławiu z 23.06.2020, II AKa 5/20, LEX nr 3049436). Pomocnictwo polega więc na każdej czynności, która faktycznie ułatwia innej osobie popełnienie czynu. Sąd odwoławczy ma świadomość tego, że mogą powstać wątpliwości przy odróżnieniu pomocnictwa od współsprawstwa. Nie budzi wątpliwości, co wskazano wyżej, że współsprawcą jest każdy kto realizuje choćby część znamion czynu zabronionego, o czym będzie mowa poniżej w odniesieniu do S. W..

Wobec powyższego należy przeanalizować wspomniany już zapis monitoringu z miejsca zdarzeń w dniach 27 stycznia 2021r. i 3 lutego 2021r. (k. 67, 113-115 akt), z którego wynika, w ocenie sądu odwoławczego, że zachowanie S. W. w trakcie zdarzeń przekroczyło granice pomocnictwa i było zatem działaniem wspólnie i w porozumieniu z P. M..

Z zapisu kamer monitoringu z dnia 27 stycznia 2021r. wynika, że na obrazie widoczni są trzej mężczyźni (P. M., S. W. i K. N.), którzy przechodzą wzdłuż ściany budynku obok zaparkowanego pojazdu dostawczego i kierują się na tyły posesji. Tam dwaj mężczyźni (P. M. i S. W.) podchodzą do zaparkowanego pojazdu F.. Następnie jeden z nich otwiera tylne drzwi pojazdu i wyjmuje z wnętrza samochodu worek, przy czym drugi mężczyzna mu w tym pomaga i następnie obaj wychodzą z terenu posesji. Na obrazie kamery widać, że w trakcie zdarzenia jeden z mężczyzn wyraźnie rozgląda się na boki, a odchodząc od pojazdu dodatkowo zaciera ślady obuwia widoczne na śniegu. W tym miejscu wskazać należy, że P. M. na rozprawie przed Sądem Rejonowym w dniu 12 kwietnia 2022r. wyjaśnił przyznając się do winy, że podczas pierwszego zdarzenia (kradzież) byli we trzech (P. M., S. W. i K. N.). Obraz zatem z kamery, który wskazuje, że do tyłu samochodu podchodzą S. W. i P. M. i jeden z nich następnie otwiera tylne drzwi i przy pomocy drugiej osoby wyjmuje i zabiera worek, z którym następnie obaj odchodzą, wyraźnie świadczy o działaniu właśnie wspólnie i w porozumieniu obu sprawców, w czym dodatkowo utwierdza zachowanie jednego ze sprawców, który w czasie zajścia rozgląda się na boki i co istotne, odchodząc zaciera znajdujące się na śniegu ślady obuwia. Przyjmując najbardziej korzystny dla S. W. przebieg zdarzenia to jest fakt, że to P. M. otwiera samochód i wyjmuje worek to fakt ten nie ma znaczenia dla odpowiedzialności karnej S. W., bowiem ten który drzwi nie otwiera i nie wyjmuje worka jednoznacznie akceptuje to co robi drugi sprawca (pomaga wyjąć worek). Nie widać ze strony tej osoby (S. W.) żadnej reakcji przeciwstawiającej się działaniu tego który otwiera drzwi i wyjmuje worek, a przeciwnie S. W. godzi się na działanie drugiego i razem odchodzą zabierając worek, przy czym jeden z nich rozgląda się na boki oraz zaciera ślady na śniegu. Takie działanie to nic innego jak milczące, dorozumiane porozumienie między sprawcami, o czym była mowa wyżej.

Podobnie wynika z zapisu kamery z dnia 3 lutego 2021r. Na obrazie widać dwóch mężczyzn (S. W. i P. M.), którzy wchodzą na teren posesji, przechodzą wzdłuż ściany budynku i idą na jego tyły. Tam P. M. uderza metalowym prętem w drzwi znajdującego się tam pomieszczenia i wybija w nich otwór przez który wchodzi do wewnątrz. Drugi z mężczyzn (S. W.) stoi na zewnątrz przy drzwiach i odbiera przedmioty zabrane z wnętrza przez P. M., które wkłada do torby, po czym obaj wychodzą z terenu posesji. Uwagi odnośnie działania oskarżonych wspólnie i w porozumieniu zawarte powyżej w pełni odnoszą się do przebiegu kradzieży z włamaniem z dnia 3 lutego 2021r., a nawet w tym wypadku współsprawstwo jest jeszcze bardziej widoczne gdy weźmie się pod uwagę fakt, że S. W. odbiera od P. M. przedmioty zabrane z wnętrza pomieszczenia, pakuje je do torby, a następnie obaj odchodzą Nie ma znaczenia dla odpowiedzialności karnej S. W. okoliczność, którą akcentuje oskarżony, że to nie on wybijał otwór w drzwiach i to nie on wchodził do wewnątrz. Istota działania wspólnie i w porozumieniu polega m. in. na tym, że jeden ze sprawców jest współsprawcą kradzieży z włamaniem także wtedy gdy sam co prawda nie pokonał przeszkody, ale w pełni swoim zachowaniem akceptuje to co robi drugi sprawca.

Sąd Rejonowy dysponując zatem kompletnym i prawidłowo ocenionym materiałem dowodowym słusznie ustalił, że oskarżony S. W. jest współsprawcą popełnienia przestępstw kradzieży (art. 278§1 kk) i kradzieży z włamaniem (art. 279§1 kk). Stwierdzić należy, że w tej części Sąd Rejonowy prawidłowo skoncentrował się na zaprezentowaniu oceny poszczególnych dowodów, a zwłaszcza na ocenie wyjaśnień S. W. oraz pozostałych oskarżonych, a zwłaszcza na ocenie zapisu monitoringu, a więc na dowodach, które stały się podstawą ustaleń faktycznych w tym zakresie, co z pewnością było wystarczające do uznania słuszności poglądów Sądu Rejonowego. Zdaniem sądu odwoławczego, podzielając stanowisko Sądu Rejonowego, zachowanie oskarżonego S. W. w pełni wyczerpuje dyspozycję art. 278§1 kk i art. 279§1 kk. W konsekwencji sąd I instancji słusznie ustalił, iż oskarżony popełnił przypisane mu zaskarżonym wyrokiem czyny, a w efekcie Sąd Okręgowy tę decyzję utrzymał w mocy. To, że Sąd Rejonowy opowiedział się po stronie wersji wydarzeń niekorzystnej dla oskarżonego S. W. nie daje jeszcze samo w sobie podstaw do uznania, że przeprowadzona analiza dowodowa miała charakter jednostronny, o ile decyzja ta stanowiła wynik poprawnej oceny zebranego materiału dowodowego. Z pisemnych motywów orzeczenia wynika, że Sąd Rejonowy poddał analizie całokształt zgromadzonych dowodów. W ocenie sądu odwoławczego, czego nie neguje też skarżący, sąd orzekający nie naruszył zasad prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy, bądź doświadczenia życiowego. Zgodnie z obowiązującymi w procesie karnym standardami oceny dowodów podstawę decyzji co do tego czy słowa określonej osoby mogą zostać potraktowane jako podstawa rozstrzygnięcia stanowić może tylko wynik ich analizy pod kątem kryteriów z art. 7 kpk. Najistotniejszym jest jednak, że weryfikacja zapisów monitoringu pozwala w sposób pewny stwierdzić winę oskarżonego S. W.. Brak było więc podstaw by ten zapis zakwestionować. Podsumowując poczynione rozważania stwierdzić należy, że sąd I instancji w sposób uprawniony, nie naruszając reguł art. 7 kpk, art. 410 kpk, ocenił zapis monitoringu jako pełnowartościowy materiał dowodowy i przyjmując go za podstawę rozstrzygnięcia słusznie uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 278§1 kk i art. 279§1 kk. Wobec powyższej analizy nie doszło również do błędu w ustaleniach faktycznych będącego konsekwencją błędów procesowych, których sąd odwoławczy nie dostrzega. Przypomnieć jedynie należy, że dla skuteczności zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, niezbędnym jest wykazanie nie tylko ogólnej wadliwości ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się tenże sąd w świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Tego rodzaju wad Sąd Okręgowy nie stwierdza.

Powyższe racje, wespół z aprobatą dla stanowiska wyrażonego przez sąd I instancji, zadecydowały o uznaniu wywiedzionej w sprawie apelacji w całości za nieuzasadnioną.

Sąd odwoławczy nie doszukał się również podstaw do dokonania zmiany rozstrzygnięcia o karze. Wymierzone oskarżonemu S. W. kary jednostkowe pozbawienia wolności jak i kara łączna 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności nie jawiły się jako rażąco surowe w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Kary adekwatne były do zawinienia oskarżonego i proporcjonalne do stopnia społecznej szkodliwości jego czynów, a także należycie uwzględniały okoliczności dotyczące jego osoby.

Oskarżonemu za czyn z art. 278§1 kk (punkt „I” wyroku) została wymierzona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie powyższej podstawy prawnej skazania, sąd I instancji mógł wymierzyć oskarżonemu jedynie karę pozbawienia wolności. Jej wymiar mógł wynieść od 3 miesięcy do 5 lat, a zatem orzeczona kara mieściła się zdecydowanie w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Podobnie rzecz ma się z karą 1 roku pozbawienia wolności (najniższe ustawowe zagrożenie) wymierzoną za przestępstwo kradzieży z włamaniem (punkt „II” wyroku). Okolicznością decydującą o takim wymiarze kar była zwłaszcza uprzednia kilkukrotna karalność oskarżonego i to za przestępstwa skierowane przeciwko mieniu (przywłaszczenie, rozbój), ale także przeciwko życiu i zdrowiu (pobicie), czy przeciwko rodzinie (znęcanie się). Wobec oskarżonego stosowano także dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary, jednakże nie przyniosło to oczekiwanych rezultatów. Mimo odbywania już kary pozbawienia wolności nie doszło do resocjalizacji oskarżonego, który dalej ma lekceważący stosunek do porządku prawnego (informacja o karalności k. 347 akt), a także wywiad środowiskowy przeprowadzony wobec S. W. jest w swej wymowie jednoznacznie negatywny (k. 352 akt). Czyny popełnione w niniejszej sprawie przez S. W. cechowały się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Oskarżony dokonał zamachu na dobra prawne jakim jest mienie. Fakt, że w istocie niewysoka wartość zabranego mienia skłoniła oskarżonego do jego zaboru świadczy o jego determinacji w dążeniu do zaboru mienia, wysokim stopniu demoralizacji oskarżonego i o konieczności izolacji go od społeczeństwa. Sąd Okręgowy nie dostrzegł podstaw do zmiany (złagodzenia) powyższych kar wymierzonych oskarżonemu. Wyżej wymienionych kar pozbawienia wolności nie sposób uznać za rażąco surowe w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Kary te orzeczone zostały jako oscylujące w dolnym wymiarze ustawowego zagrożenia i są one adekwatne do zawinienia oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości czynów. W ocenie sądu odwoławczego kary te w należyty sposób uwzględniają zarówno okoliczności dotyczące osoby oskarżonego (zwłaszcza uprzednia karalność), jak i okoliczności zaistniałych zdarzeń (okoliczności popełnienia przestępstw i sposób działania oskarżonego). Sąd odwoławczy nie doszukał się okoliczności, które przemawiałyby tak dalece na korzyść oskarżonego w sferze wymiaru kar, aby je w dalszej kolejności łagodzić. Zdaniem sądu odwoławczego relacje podmiotowo-przedmiotowe czynów uzasadniają ukształtowanie kar jednostkowych na poziomie 6 miesięcy i 1 roku pozbawienia wolności i tak wymierzone przez Sąd Rejonowy są całkowicie uzasadnione. Tym samym kar tych w tej wysokości żadną miarą nie można uznać za rażąco surowe w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Analizując zatem orzeczenie o karach jednostkowych wymierzonych oskarżonemu Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż są one adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, stopnia jego zawinienia, a przy tym konieczne są do spełnienia celów i funkcji wychowawczych.

Biorąc zatem pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności, a przede wszystkim stopień winy i społecznej szkodliwości obu przypisanych oskarżonemu czynów, a także cele prewencji indywidualnej i generalnej, wymierzona oskarżonemu kara łączna 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności była odpowiednią reakcją prawnokarną na popełnione przez niego czyny. Sąd I instancji wymierzył karę łączną z zachowaniem swobody sędziowskiej w granicach ustawowego zagrożenia stosując jednocześnie zasadę niemal pełnej absorpcji. Sąd Rejonowy miał obowiązek uwzględnić wszystkie dyrektywy wymiaru kary i obowiązkowi temu, w ocenie sądu odwoławczego, sprostał. Kontrola Sądu Okręgowego ogranicza się do zbadania, czy doszło do uwzględnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na wymiar kary oraz czy wymierzona kara nie jest rażąco niewspółmiernie surowa. Z karą taką mielibyśmy do czynienia wtedy, gdyby zachodziła zasadnicza różnica między karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należy zastosować przy prawidłowym zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 14 grudnia 2020 r. II AKa 106/20). W ocenie Sądu Okręgowego w sposób prawidłowy uwzględnione zostały wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar kar tak jednostkowych jak i kary łącznej pozbawienia wolności co powoduje, że kary te nie są rażąco niewspółmiernie surowe do popełnionych przez oskarżonego czynów.

Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, stąd – jako słuszny – po dokonaniu jedynie zmiany wysokości obowiązku naprawienia szkody, w pozostałym zakresie został on utrzymany w mocy.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II, III

Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w T.) na rzecz adwokata M. L. kwotę 840 zł brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej S. W. z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Oskarżony korzystał z obrony udzielonej mu z urzędu, a sąd odwoławczy, wydając rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022r., sygn. akt SK 78/21, opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 28 grudnia 2022r. Dlatego wynagrodzenie obrońcy w niniejszej sprawie zostało przyznane na podstawie minimalnej stawki za obronę w wysokości określonej w §11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.).

Na podstawie art. 624§1 kpk w zw. z art. 636§1 kpk ze względu na trudną sytuację majątkową oskarżonego oraz konieczność odbycia kary pozbawienia wolności, sąd II instancji zwolnił S. W. z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za II instancję, zaś wydatkami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

- obrońca oskarżonego S. W.,

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

- wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 26 kwietnia 2022r. w sprawie o sygn. (...),

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

Zmiana