Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Toruniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 466/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

0

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 21 kwietnia 2022 r . w sprawie (...)

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

G. K.

niekaralność oskarżonej

aktualna karta karna

329

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

aktualna karta karna

dokument urzędowy wystawiony przez uprawniony podmiot

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Zarzuty skarżącego zmierzające do wykazania, że oskarżona została dowolnie uznana za winną dopuszczenia się występku z art. 284 § 2 kk opisanego w zaskarżonym wyroku

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Skarżący niezasadnie wywodził, że dowolne było stwierdzenie, że zgromadzone dowody pozwalały na przyjęcie, że oskarżona dopuściła się przywłaszczenia pieniędzy powierzonych jej w ramach umów o wyegzekwowanie należności z tytułu śmierci członka rodziny na szkodę Z. I., K. I., M. B. (1) i M. B. (2).

Przeprowadzona analiza dowodowa - wbrew temu, co wynikało z apelacji – uwzględniała wszystkie istotne okoliczności i nie wykazywała błędów logicznych, ani nie pozostawała w sprzeczności ze wskazaniami wiedzy czy doświadczenia życiowego.

Dokonując ustaleń faktycznych sąd meriti rzeczywiście wskazał mało precyzyjnie, że (...) przekazało należności pokrzywdzonych na „rachunek oskarżonej”. Z treści pisemnych motywów orzeczenia jednoznacznie wynikało jednak, że sądowi chodziło w istocie o to, że pieniądze zostały przekazane na rachunek bankowy, który prowadząc sprawę, upoważniona przez pokrzywdzonych do odbioru należności, oskarżona, działająca na podstawie zawartych z nimi umów przyznających jej prawo reprezentowania ich w sporze z (...), wskazała (...) jako ten, na który winno przekazać pieniądze, aby wywiązać się z zobowiązań wobec pokrzywdzonych i miał świadomość nie tylko tego, że rachunek ten formalnie należał do kancelarii, w ramach której oskarżona wykonywała zawód radcy prawnego prowadząc sprawy pokrzywdzonych, ale i tego, że w ocenie obrony okoliczność ta wyłączała przypisanie oskarżonej odpowiedzialności za przywłaszczenie. Sąd meriti wprost stwierdził, że w realiach sprawy okoliczność, że oskarżona nie była formalnie posiadaczem ww. rachunku, nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia o jej odpowiedzialności za dopuszczenie się zarzucanego jej przestępstwa (k. 289).

Stanowisko to w pełni należało podzielić.

Sąd meriti słusznie zauważył, że to, iż pieniądze, które wypłaciło dla pokrzywdzonych (...) znalazły się na rachunku bankowym formalnie należącym nie do oskarżonej jako osoby fizycznej, tylko do spółki, w ramach której wykonując zawód radcy prawnego podjęła się ona zajmowania się sprawami pokrzywdzonych, nie wyłączało odpowiedzialności oskarżonej za przestępstwo przywłaszczenia. Obrona błędnie uważała, że w tej sytuacji nie można było mówić o tym, że nie przekazując pieniędzy pokrzywdzonym, oskarżona zamanifestowała zamiar ich przywłaszczenia. Faktycznie nie można jej było określić mianem posiadaczki wypłaconej przez (...) kwoty. Skarżący niezasadnie skupił się jednak wyłącznie na tym fakcie i zbagatelizował jednocześnie okoliczności, w jakich doszło do tego, że pieniądze, za których wyegzekwowanie i przekazanie pokrzywdzonym, zgodnie z zawartymi z nimi umowami, odpowiedzialność przyjęła na siebie oskarżona, znalazły się na rachunku bankowym (...). Uwadze skarżącego umknęło, że powszechnie przyjmuje się, że zamiar włączenia rzeczy do majątku sprawcy, stanowiący element konstytutywny dla bytu przestępstwa przywłaszczenia, może wyrażać się w jakimkolwiek zachowaniu sprawcy, które polega na realizacji uprawnień właścicielskich, a więc polega nie tylko na przejęciu posiadania rzeczy, ale też na przykład na dysponowaniu nią w sytuacji, gdy sprawca zdaje sobie sprawę z tego, że postępuje wbrew woli podmiotu uprawnionego, na mocy uzgodnień z którym uzyskał prawo dostępu do niej. Skoro ze zgromadzonych dowodów jednoznacznie wynikało, że pieniądze należne pokrzywdzonym znalazły się na rachunku bankowym, z którego oskarżona nie mogła ich swobodnie wypłacić, aby wywiązać się ze swojego zobowiązania wobec pokrzywdzonych, wskutek decyzji oskarżonej, nie ulegało wątpliwości, że podejmując samowolnie tę decyzję, której skutkiem było przekazanie władztwa nad tymi środkami innemu podmiotowi, umyślnie sprzeniewierzyła się zasadom umów łączących ją z pokrzywdzonymi. Zawierając umowy z pokrzywdzonymi oskarżona zobowiązała się wszak do wyegzekwowania tychże należności od (...) i przekazania ich pokrzywdzonym w ciągu 7 dni i tylko w takim zakresie miała prawo dysponować pieniędzmi wypłaconymi przez (...). Wskazując przy zawarciu ugody jako rachunek do wpłaty rachunek, który należał do innego podmiotu, a więc wydając dyspozycję przekazania środków na rachunek do środków zgromadzonych, na którym nie miała swobodnego dostępu, oskarżona w oczywisty sposób uzurpowała sobie więc prawa właścicielskie w stosunku do tychże środków. To, że rozporządzenie to nie wiązało się z przysporzeniem majątkowym po jej stronie, tylko po stronie innego podmiotu, nie mogło zmieniać tej oceny. Zgodnie z art 115 § 4 kk korzyścią majątkową w rozumieniu kodeksu karnego jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla innego podmiotu. Kluczowe znaczenie miało jednak przede wszystkim to, że ów stan rzeczy był wynikiem świadomej decyzji oskarżonej, która jako prawnik z wykształcenia doskonale musiała zdawać sobie sprawę z tego, że wskazanie jako rachunku do wypłaty środków rachunku kancelarii unicestwi wykonanie umów zawartych z pokrzywdzonymi, bowiem wiązać się będzie z tym, że prawo dostępu do środków uzyska kancelaria a ona nie będzie mogła ich swobodnie wypłacić, by przekazać je pokrzywdzonym i akceptować ów stan rzeczy. Reasumując – chociaż nie można było zarzucić pokrzywdzonej, która w kancelarii była jedynie wspólnikiem, że nie wydała polecenia przelewu środków z rachunku bankowego kancelarii na rachunek pokrzywdzonych, to oczywistym było, że to właśnie mocą jej decyzji podjętej z przekroczeniem uprawnień, na jakich uzyskała dostęp do tych pieniędzy, przewidujących dla niej prawo jedynie do wyegzekwowania ich i przekazania pokrzywdzonym, włączone zostały one formalnie do majątku innego podmiotu, a więc że w istocie zadysponowała ona nimi jakby była ich właścicielem już przy zawieraniu ugody, a ich wpłata na rachunek kancelarii była skutkiem tej samowolnej dyspozycji. Oskarżona w istocie dała więc wyraz zamiarowi przywłaszczenia środków już w chwili wskazania jako rachunku do wpłaty, rachunku kancelarii, a więc na etapie wcześniejszym, niż ten, do którego zawęził swą analizę skarżący.

O trafności oceny, że brak przekazania pokrzywdzonym gotówki był wynikiem działań oskarżonej podjętych z zamiarem przywłaszczenia świadczyły również pozostałe logicznie oceniane okoliczności sprawy - także gdy uwzględnić, że kancelaria wystawiła faktury VAT opiewające na koszty, jakie poniosła w związku z wyegzekwowaniem należności pokrzywdzonych.

Rzecz nie tylko w tym, że brak było podstaw do przyjęcia, że oskarżona mogła nie być świadoma tego, że wskazanie rachunku kancelarii jako rachunku do wpłaty może spowodować, że pokrzywdzeni pozbawieni zostaną należnych im pieniędzy. Jako prawnik musiała ona mieć świadomość tego, że wpłata gotówki na rachunek kancelarii spowoduje, że staną się one jej własnością, zaś ona sama nie będzie mogła nimi swobodnie rozporządzać. Niezależnie od tego, czy pomoc prawną świadczyła jako osoba prywatna, czy w ramach kancelarii, odpowiedzialna była ona za wykonanie zobowiązań, jakie przyjęła na siebie podejmując się zajmowania się sprawami pokrzywdzonych i winna ona zorganizować wszystko tak, by pokrzywdzeni nie ponosili żadnych niedogodności w związku z faktem, że usługi świadczyła jako wspólnik kancelarii prawnej.

Temu, że brak przekazania pokrzywdzonym przez nią gotówki był wyłącznie pochodną komplikacji, jakie były związane z tym, że sprawy pokrzywdzonych prowadziła ona wykonując zawód radcy prawnego w ramach kancelarii, której była wspólnikiem, a kancelaria odmówiła wypłaty środków do czasu aż pokrzywdzeni nie rozliczą się z nią z kosztów, jakie pochłonęło udzielenie im pomocy prawnej, sprzeciwiała się jednak przede wszystkim nieulegająca wątpliwości w świetle zeznań pokrzywdzonych okoliczność, że oskarżona ukrywała przed nimi to, że pieniądze zostały wypłacone przez (...). Z okoliczności ustalonych w oparciu nie tylko o zeznania pokrzywdzonych, ale i dokumenty, wyraźnie wynikało, że chociaż ostatnia transza środków wypłacona została przez (...) już dnia 30 października 2019 r., to oskarżona ewidentnie zataiła ten fakt przed nimi: nie tylko nie poinformowała ich o tym, mimo że zgodnie z umowami była zobowiązana do przekazania im pieniędzy w ciągu 7 dni po ich otrzymaniu od (...), ale w odpowiedzi na kierowane pod jej adresem przez M. B. (1) pytania jeszcze w listopadzie 2019 roku zapewniała, że sprawa wciąż jest w toku i dopiero za kilka tygodni zostanie definitywnie zakończona. Ww. okoliczność jednoznacznie świadczyła o tym, że przyczyną braku wypłaty pieniędzy pokrzywdzonym zgodnie z umową nie był fakt, że pieniądze trafiły na konto bankowe kancelarii, a nie konto należące osobiście do oskarżonej, a między pokrzywdzonymi a kancelarią wskutek postawy samych pokrzywdzonych pojawiły się nieporozumienia na tle rozliczeń finansowych dotyczących kosztów obsługi ich sprawy, ale świadome działanie oskarżonej ukierunkowane na włączenie środków wyegzekwowanych dla pokrzywdzonych do własnego majątku, którego wyrazem było zadysponowanie nimi w taki sposób, że przekazała je do korzystania innemu podmiotowi, jakim była kancelaria, w ramach której wykonywała zawód radcy prawnego. Gdyby rzeczywiście tak było, że brak przekazania pokrzywdzonym gotówki był wynikiem nieporozumień o charakterze stricte cywilnym, kancelaria, która miała faktury VAT za obsługę prawną wystawić w dniach 26 lipca 2019 r. oraz 30 października 2019 r. i nie otrzymać od pokrzywdzonych żadnego sygnału, że kwestionują oni wynikające z nich wyliczenie kosztów, winna przekazać pokrzywdzonym najpóźniej do 7 listopada 2019 r. kwoty pomniejszone o należne jej – za działania podejmowane przez oskarżoną w ramach jej działalności - wynagrodzenie (a więc po dokonaniu potrącenia) albo wypłacić całość wyegzekwowanych kwot oczekując na dokonanie płatności ze strony pokrzywdzonych. Żadna z tych sytuacji nie miała miejsca. Kancelaria począwszy od listopada 2019 roku "zatrzymała" całość przekazanej przez (...) kwoty. Pokrzywdzeni zaś w istocie dopiero dnia 20 stycznia 2020 r. uzyskali od oskarżonej potwierdzenie faktu, że należne im środki zostały wypłacone przez (...) i doszło do tego bynajmniej nie wskutek jej inicjatywy. Przekazanie im części gotówki miało natomiast miejsce dopiero po tym, jak oskarżona poinformowana została o złożeniu zawiadomienia o dopuszczeniu się przez nią przestępstwa, mimo że pokrzywdzeni - których postawa miała być przeszkodą w wypłacie środków - nie podjęli w stosunkach z kancelarią żadnych działań.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

3.2.

Ewentualne zarzuty zmierzające do podważenia rozstrzygnięcia o konsekwencjach popełnienia czynu

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zastrzeżeń nie budziło nie tylko orzeczenie o sprawstwie i winie oskarżonej, ale i orzeczenie o konsekwencjach przypisanego jej czynu.

Wymierzona zaskarżonym wyrokiem kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby w żadnym razie nie mogła zostać uznana za rażąco surową w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk dla oskarżonej, mimo że była ona niekarana.

Posiadając status niekaranej i wiodącej ustabilizowany tryb życia nie jawiła się ona wprawdzie jako osoba zdemoralizowana, jednakże społeczna szkodliwość jej czynu wykluczała przyjęcie, że wystarczające do zapewnienia realizacji celów postępowania byłoby warunkowe umorzenie postępowania wobec niej na okres próby. Zgromadzone dowody nie pozostawiały wątpliwości, że brak przekazania pokrzywdzonym gotówki przez oskarżoną po jej otrzymaniu z (...) nie był wynikiem sporu o charakterze cywilnym na tle rozliczeń miedzy nią a pokrzywdzonymi. Z poczynionych ustaleń wynikało, że oskarżona, która będąc radcą prawnym wykonywała zawód zaufania publicznego, dopuściła się przestępstwa na szkodę osób, na rzecz których świadczyła pomoc prawną, wykorzystując okazję, jaką stworzyło działanie w ramach udzielonego jej pełnomocnictwa i powodując szkodę w niemałej kwocie łącznie stu kilkudziesięciu tysięcy złotych. Zważywszy na to, że świadomie sprzeniewierzyła się ona zasadom umów zawartych z klientami i nadużyła zaufania, jakie pokładali w niej pokrzywdzeni będący jej znajomymi, czynu jej w żadnym razie nie można było w tej sytuacji określić mianem błahego występku, który zasługiwał na łagodne potraktowanie. Cechował się on z uwagi na sposób i okoliczności popełnienia, rozmiar skutków oraz zawinienie oskarżonej znaczną społeczną szkodliwością i jako taki wymagał napiętnowania poprzez wymierzenie za niego kary.

Kara 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona nieznacznie powyżej dolnej granicy zagrożenia należycie uwzględniała zarówno ww. okoliczności pominięte zupełnie przez skarżącego, jak i okoliczności dotyczące osoby oskarżonej o łagodzącej wymowie eksponowane w apelacji. Z uwagi na to, że dopuszczenie się przestępstwa stanowiło incydent na tle znamiennej przestrzeganiem prawa linii życia oskarżonej, uzasadnione było przypuszczenie, że mimo braku efektywnego wykonania orzeczonej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, zostaną zrealizowane zarówno cele z zakresu prewencji indywidualnej, jak i ogólnej. Okoliczność ta nie uzasadniała jednak dalszego łagodzenia wymiaru kary, bowiem nie mogła niwelować negatywnej wymowy mających niekorzystną wymowę okoliczności dotyczących czynu , który miał charakter świadomego naruszenia prawa własności pokrzywdzonych, którzy powierzyli oskarżonej obsługę prawną swojej sprawy.

Zastrzeżeń nie budziły również pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w ramach orzeczenia o karze.

Sąd meriti nie tylko trafnie orzekł o środkach kompensacyjnych mając na uwadze wysokość należnych im środków pieniężnych, ale i zasadnie uznał, że konieczne było wzmocnienie wychowawczego i prewencyjnego oddziaływania rozstrzygnięcia poprzez orzeczenie zakazu wykonywania przez oskarżoną zawodu radcy prawnego przez okres 1 roku.

Zgodnie z art. 41 § 1 kk sąd może orzec zakaz zajmowania określonego stanowiska albo wykonywania określonego zawodu, jeżeli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa stanowiska lub wykonywanego zawodu albo okazał, że dalsze zajmowanie stanowiska lub wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.

Okoliczności przedmiotowej sprawy świadczyły o tym, że zapewnienie realizacji wszystkich celów postępowania wymagało orzeczenia ww. środka. Zgromadzone dowody nie dawały wprawdzie faktycznie podstaw, by powątpiewać w zawodowe kompetencje oskarżonej, jednakże skoro przywłaszczyła ona sobie środki, do których dostęp uzyskała prowadząc sprawę pokrzywdzonych jako radca prawny, słuszne było uznanie, że dalsze wykonywanie przez nią zawodu radcy prawnego zagraża istotnym dobrom chronionym prawem do jakich zalicza się prawidłowość obrotu. Oskarżona, która nie przekazała pokrzywdzonym wyegzekwowanych dla nich kwot, do popełnienia przestępstwa nadużyła posiadanych przez siebie z racji wykonywania zawodu radcy prawnego uprawnień. Mimo że brak było sygnałów, by wcześniej również sprzeniewierzała się zasadom wykonywania zawodu radcy prawnego, a popełniony czyn jawił się jako incydent, zważywszy na jego umyślny charakter, nie można było w tej sytuacji stwierdzić, że dawała ona pełną rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego w przyszłości. Popełniając przestępstwo przy wykorzystaniu okazji, jaką stworzyło jej świadczenie usług prawnych na rzecz pokrzywdzonych nadużyła ona zaufania, jakie niezbędne jest do wykonywania zawodu radcy prawnego. Mając na uwadze okoliczności popełnienia czynu i całokształt okoliczności dotyczących jej osoby (niekaralność, dobra opinia, nienaganne wykonywanie zawodu przez wiele lat wcześniej), sąd meriti słusznie ocenił, że proporcjonalne do zagrożenia, jakie może powodować występowanie przez nią w prawnym obrocie w charakterze radcy prawnego będzie czasowe uniemożliwienie jej wykonywania tego zawodu. Roczny zakaz – jako prowadzący do czasowego pozbawienia oskarżonej możliwości zarobkowania – z pewnością będzie stanowił dla niej istotną dolegliwość, jednakże nie będzie to bynajmniej dolegliwość nadmierna. Decydując się na naruszenie prawa i postępując jak z własną z całą niemałą kwotę 140 tys. zł, którą wyegzekwowała dla klientów, oskarżona winna była się liczyć z tego rodzaju konsekwencjami.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

rozstrzygnięcie o sprawstwie i winie oskarżonej

rozstrzygnięcie o konsekwencjach popełnienia czynu

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty zmierzające do wykazania, że wskutek dowolnej oceny zgromadzonych dowodów, sąd meriti błędnie uznał, że zachodziły wystarczające podstawy do przyjęcia, że oskarżona dopuściła się przypisanego jej czynu wypełniającego znamiona przestępstwa z art 284 § 2 kk.

Zastrzeżeń - jako ukształtowane zgodnie z regułami określonymi w art 53 kk - nie budziło również - wbrew temu, co twierdził skarżący - orzeczenie o karze i pozostałych konsekwencjach popełnienia czynu.

Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też - jako słuszny - został on utrzymany w mocy.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

O kosztach zastępstwa procesowego oskarżycielki posiłkowej w postępowaniu odwoławczym orzeczono w oparciu o przepisy art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 kpk oraz § 11 ust. 1 pkt 4, § 15 ust. 1 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.).

III

Na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 616 § 1 pkt 1 i § 2 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983, nr 49, poz. 223 ze zm.), § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U.2013.663) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz.U.2014.861 ze zm.), sąd odwoławczy zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł tytułem opłaty za drugą instancję oraz obciążył ją wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł (30 zł za informację z Krajowego Rejestru Karnego + 20 zł za doręczenia).

PODPIS