Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Toruniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 402/23

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

0

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt (...)

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

S. S.

karalność oskarżonego

karta karna

276

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

Karta karna

Dokument wystawiony przez uprawniony podmiot.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Zarzuty obrazy przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych zmierzające do wykazania, iż oskarżony S. S. niesłusznie został uznany winnym popełnienia zarzuconego mu czynu zabronionego

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna.

W ocenie sądu odwoławczego, sąd I instancji prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 kpk ocenił wszystkie zebrane dowody, a na ich podstawie poczynił właściwe ustalenia faktyczne i trafnie orzekł o odpowiedzialności oskarżonego. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone dokładnie, rzetelnie i w sposób staranny. Ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti jest rozsądna, a Sąd odwoławczy nie doszukał się w niej błędów, zaniechań i uchybień. Jest ona zgodna z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów logicznych ani faktycznych.

Skarżący w środku odwoławczym niesłusznie zanegowały poczynienia przez Sąd Rejonowy ustaleń stanu faktycznego na podstawie dowodów w postaci zeznań pokrzywdzonej - M. W. oraz J. P. (1). Autor apelacji stracił z pola widzenia, iż Sąd meriti rzeczone depozycje ocenił jako wiarygodne z uwagi na ich pozytywne zweryfikowanie przez pozostały materiał dowodowy w postaci dokumentów. Obrońca skoncentrował się na części materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego, które jednak w braku słuszności przywołanej w apelacji argumentów nie mogły zostać uznane za podważające wyniki dowodów spójnie obciążających S. S..

Podkreślenia wymaga okoliczność, że oskarżony w swych wyjaśnieniach nie kwestionował faktu, że kierował wobec M. W. wypowiedzi o treści ustalonej przez Sąd I instancji. Sąd Okręgowy podzielił natomiast konstatację Sądu Rejonowego, iż nie sposób tychże wypowiedzi ocenić inaczej aniżeli jako nękające i znieważające. Sąd ten słusznie stwierdził, że S. S. jest osobą wykształconą dysponującą wiedzą w zakresie obowiązujących powszechnie norm społecznych. Racją jest, że S. S. wypowiadając się w liczonych w dziesiątkach e-mailach znieważająco, natarczywie i agresywnie musiał wzbudzić u pokrzywdzonej poczucie zagrożenia. Sąd I instancji trafnie przywołał jego wypowiedź skierowaną do M. W. "może o stalking mnie oskarżysz?...", która rzeczywiście dobitnie świadczyła o tym, że S. S. miał świadomość tego, jak może być jego zachowanie ocenione. Nie jest zasadna narracja skarżącego, że osoba która czułaby że robi coś nieprawidłowego nie wypowiadałaby słów zachęcających do wytoczenia przeciwko niej postępowania karnego. Całe zachowanie S. S. cechowała irracjonalność wobec czego wysuwanych zastrzeżeń przez obrońcę w kierunku odczytania przywołanego zwrotu skierowanego przez oskarżonego do pokrzywdzonej nie sposób uznać za zasadne.

Oskarżony - tak jak wskazuje w apelacji skarżący - w toku procesu podkreślał, że kierowały nim silne emocje. Okoliczność ta nie deprecjonuje jednak negatywnej wymowy jego zachowania. Trudna sytuacja życiowa bowiem nie usprawiedliwia godzenia w dobra prawne innych osób zwłaszcza tych, które swoim zachowaniem nie przyczyniły się do zaistnienia tychże trudności. M. W. będąca osobą postronną w sporze między S. S. a jego żoną niezasadnie stała się dla oskarżonego celem do wyładowania negatywnych emocji. Z uwagi na przekroczenie granic społecznie dopuszczalnego sposobu wyrażania wzburzenia emocjonalnego i wyczerpanie swym zachowaniem przez S. S. znamion zarzuconego mu czynu zabronionego został względem niego słusznie wydany wyrok skazujący. Przecież to nie zachowanie pokrzywdzonej stało się kanwą dla powstania u oskarżonego przywołanych przez autora apelacji uczuć złości, wściekłości, rozgoryczenia etc. i nie sposób zaaprobować by usprawiedliwiały one naruszenie prawnie chronionych dóbr pokrzywdzonej. Oskarżony notorycznie podejmował karygodne zachowania a jako osoba dorosła winien dążyć do ich zahamowania. Tymczasem jego zachowania przybierały na sile. Oskarżony w swoim wystąpienia w trakcie rozprawy apelacyjnej silnie akcentował swoje poczucie godności (w kontekście wykonywania kary ograniczenia wolności w schronisku dla zwierząt) domagając się jej uszanowania – słusznie. Najwyraźniej jednak uznał, ze prawo do poszanowania dla godności nie dotyczy pokrzywdzonej – taka postawa, nawet powodowana poczuciem krzywdy, wzburzenia i żalu nie znajduje w oczach Sądu odwoławczego usprawiedliwienia.

Rozpatrywanego zachowania oskarżonego nie sposób wpisać li tylko w sugerowane przez skarżącego ramy wyrażania niezadowolenia związanego z postrzeganiem przez niego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Prawnie dopuszczalne granice i środki zostały przekroczone. Pokrzywdzona wykazała się dużym stopniem cierpliwości względem zachowań oskarżonego natomiast wykonywany przez nią zawód nie obliguje jej w żaden sposób do znoszenia zachowania godzącego w jej dobra prawnie chronione.

M. W. była dobrze przygotowana na tego rodzaju zachowania, jednakże ich skala była taka, iż niezbędne okazało się zainicjowanie postępowania karnego. Niedopuszczalne jest by dawać przyzwolenie komukolwiek na to na naruszanie godności urzędników tylko dlatego, że piastują oni określone funkcje i podejmują decyzje dla stron niekorzystne.

Skarżący nie wskazał by wzięcie przez Sąd Rejonowy pod uwagę jedynie wyjaśnień złożonych przez S. S. po ponownym rozpoznaniu sprawy stanowiło uchybienie proceduralne mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. W toku całego procesu wszak oskarżony powoływał się na tożsame okoliczności i w sposób spójny prowadził linię obrony, która w świetle zaistniałych w sprawie okoliczności nie mogła przynieść oczekiwanego rezultatu.

Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił dowody w postaci zeznań M. W. oraz J. P. (2). Ich relacje były rzeczowe, rzetelne i logiczne. Korespondowały one z obiektywnym materiałem dowodowym. Przywołana przez autora apelacji wypowiedź J. P. (2) nie dezawuuje wyników oceny zachowania oskarżonego dokonanej przez Sąd meriti. Jest to subiektywna ocena dokonana przez świadka, która zresztą została wyrwana z kontekstu. Jedno to jest kwestia, że oskarżony wyrażał żal i niezadowolenie względem kuratora jako urzędnika , a drugie że owo wyrażanie żalu doprowadziło do naruszenia dóbr prawnie chronionych pokrzywdzonej. Podobnie przywołana przez autora apelacji treść zeznań M. W. nie daje podstaw do przyjęcia kreowanej przez niego oceny zaistniałych zdarzeń. Obrońca wybiórczo odnosi się do faktów i jego argumentacja sprowadza się w istocie do polemiki z oczywistymi wnioskami w kontekście oceny przedmiotowego zachowania S. S.. Natężenie zachowań oskarżonego i skala ich agresywności mogła z całą stanowczością wzbudzić poczucie zagrożenia. Zachowanie oskarżonego jako całość takie właśnie było.

Autor apelacji nie racji twierdząc, że sformułowania zastosowane przez oskarżonego funkcjonują w codziennym obiegu i są uznawane za dosyć powszechne. Trudno przyjąć omawiane zachowanie za społecznie akceptowalne. Obrońca w tym zakresie prowadzić polemikę z oczywistą oceną takiego postępowania, co nie zyskało aprobaty Sądu odwoławczego.

Obrońca wskazał na wypowiedź oskarżonego, w której tenże podał, iż nie miał on powodu by prześladować M. W.. Owszem nie miał on ku temu powodu, ale wobec całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego jego zachowanie wyczerpało znamiona zarzuconego mu przestępstwa. To, ze nie miał on ku temu powodu by godzić w dobra prawne pokrzywdzonej nie budzi wątpliwości, ale czynił do podejmując inkryminowane zachowania. Sam oskarżony w przywołanych przez skarżącego fragmencie jego wyjaśnień stwierdził, że to była świadoma prowokacja oraz, że nie było to rozsądne. Niezaprzeczalnie zachowanie to wyczerpało znamiona zarzuconego mu przestępstwa.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, iż zachowanie oskarżonego znamionowała uporczywość oraz kwalifikowało się ono jako wzbudzające poczucie zagrożenia w znaczeniu zobiektywizowanym. Świadczą o tym przywołane w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia cytowane wypowiedzi S. S..

Działania oskarżonego nie mogą zostać usprawiedliwione z uwagi na to, że pozostaje on w trudnej relacji z byłą żoną i jest on zatroskany o dobro ich dziecka. Jego działania przekroczyły ramy prawnie dopuszczalne. Wylewanie żalu poprzez kierowanie niestosownych zwrotów w kierunku kuratora ani nie przyczyniło się do poprawy jego stanu życiowego ani nie rozwiązało bieżących problemów. Ugodziło natomiast w dobra prawne M. W. i wyczerpało znamiona zarzuconego mu przestępstwa. Ewentualne dochodzenie przez S. S. roszczeń związanych z władzą rodzicielską winno zostać przeprowadzone w odpowiednim postępowaniu, a nie poprzez formułowanie karygodnych wypowiedzi w kierunku kuratora wykonującego swoje obowiązki służbowe. Nawet sam oskarżony na rozprawie apelacyjnej przyznał "Nie mam pretensji do pani kurator, bo potraktowała mnie uprzejmie" k. 279 akt. Zatem zachowanie M. W. w żadnym razie nie dawało podstaw S. S. by naruszał on jej dobra prawnie chronione, a także usprawiedliwiać tego nie mogła złość na bieżące problemy życiowe.

Kwestia postępowania ewentualnie toczącego się wobec A. E. pozostaje całkowicie irrelewantna dla oceny przedmiotowego zachowania S. S.. Zresztą jak sam oskarżony przyznał sprawa została umorzona.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt (...)

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Racje wskazane w punkcie 3.1. niniejszego uzasadnienia zadecydowało o uznaniu wywiedzionej w sprawie apelacji za bezzasadną.

Orzeczona wobec S. S. kara ograniczenia wolności w wymiarze 6 miesięcy z zobowiązaniem do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym była adekwatna do stopnia jego winy oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu zabronionego. Oskarżony był kilkukrotnie karany. Orzeczona kara uzmysłowi oskarżonemu naganność jego zachowania i przyczyni się do powzięcia oczekiwanych refleksji.

Zachowanie oskarżonego spowodowało u M. W. krzywdę stąd Sąd Rejonowy słusznie orzekł względem niego obowiązek częściowego zadośćuczynienia w kwocie 500 zł.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk Sąd Odwoławczy zwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a wydatkami poniesionymi w tym postępowaniu obciążył Skarb Państwa.

III.

Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w T.) na rzecz adw. W. G. kwotę 840 złotych brutto tytułem zwrotu nieopłaconych kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym.

Oskarżony korzystał z obrony udzielonej mu z urzędu, a Sąd odwoławczy, wydając rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt SK 78/21, opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 28 grudnia 2022 r.

Wynagrodzenie wskazanego obrońcy w niniejszej sprawie zostało przyznane na podstawie minimalnej stawki za obronę w wysokości określonej w § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.).

PODPIS