Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Toruniu

UZASADNIENIE

Ł. S. został obwiniony o to, że w dniu 28 maja 2023r. ok. godz. 17:40 w T. na ul. (...) kierował pojazdem marki P. o nr rej. (...) nie posiadając do tego wymaganych uprawnień, tj. o wykroczenie z art. 94 § 1 kw.

Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2024 r. Sąd Rejonowy w T. uznał obwinionego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 94 § 1 kw i wymierzył mu karę 1.500 zł. Na podstawie art. 94 § 3 kw orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy. Nadto, Sąd rejonowy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 150 złotych tytułem opłaty sądowej i obciążył go wydatkami w kwocie 70 zł.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł obwiniony zaskarżając go w całości. Zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego oraz wniósł o odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 39 kw, a z ostrożności procesowej o nadzwyczajne złagodzenie kary z określeniem zakazu prowadzenia pojazdów kat. „B”, co daje możliwość poruszania się pojazdami w kat. „AM” do 50 cm ^{( 3)}.

Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionego okazała się częściowo zasadna.

Kontrola instancyjna wykazała, że Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw ocenił wszystkie zebrane dowody, a na ich podstawie poczynił właściwe ustalenia faktyczne i trafnie orzekł o odpowiedzialności obwinionego. Ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti jest rozsądna, a Sąd odwoławczy nie doszukał się w niej błędów, zaniechań i uchybień. Jest ona zgodna z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów logicznych ani faktycznych.

Wina oraz sprawstwo Ł. S. za zarzucony mu czyn zabroniony nie budziły najmniejszych wątpliwości Sądu Okręgowego.

Zgodzić należy się ze skarżącym, że policjanci przy kolejnych kontrolach nie mając obowiązku informowania danej osoby o sumie punktów karnych. Rzeczywiście obowiązek podania punktów karnych przez policjantów dotyczy zdarzenia drogowego, za które te punkty wymierzają. Tym niemniej oskarżony jako osoba dorosła mająca prawo jazdy od dłuższego czasu samodzielnie naliczał punkty i dokonywał ich rozrachunku, a w razie wątpliwości mógł sprawdzić w internetowym portalu informacyjnym, bądź stosownym urzędzie. Godzi się zaznaczyć, że na rozprawie głównej obwiniony wskazał odnośnie zgromadzonych punktów karnych: „Ja je zgromadziłem na przestrzeni 9-10 miesięcy” (k. 88v akt). Skoro był to na tyle krótki okres czasu, to obwiniony wiedział, że doszło do przekroczenia dozwolonej liczny punktów karnych skutkujące odebraniem prawa jazdy.

Decyzja o cofnięciu uprawnień Ł. S. została mu doręczona prawidłowo. Wszystkie procedury zostały zachowanie. Doręczenie nastąpiło na adres wskazany przez Ł. S. w urzędzie w ramach odpowiednich procedur. Dywagowanie przez skarżącego o przekazywaniu danych między komórkami danej jednostki nie znajduje racji bytu. Na nim jako obywatelu spoczywał obowiązek wskazania organowi adresu, skoro tych danych nie zaktualizował to doręczenie należy uznać za prawidłowe. Zgłoszenie zmiany adresu winno być przez niego prawidłowo przeprowadzone. Cyfryzacja danych nie zmienia faktu, że są procedury, w ramach których obywatele przedstawiają określonym urzędom swoje dane.

Sąd Okręgowy także nie znalazł podstaw do zakwestionowania sposobu doręczenia pism przez organ pocztowy. Tak samo procedury zostały prawidłowo przeprowadzone. Zastrzeżenia skarżącego przedstawione w apelacji winny być jako reklamacja zgłoszone organowi pocztowemu, wszak z akt sprawy nieprawidłowości nie wynikają. Obwiniony tymczasem, nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o złożeniu reklamacji oraz o jej uwzględnieniu. Sąd II instancji natomiast żadnych uchybień w doręczeniu się nie dopatrzył.

Sąd II instancji podzielił konstatację Sądu Rejonowego, że obwiniony Ł. S. wiedział, że ma zgromadzone 25 punktów karnych. Nie ma w tym względzie żadnych wątpliwości. Zostały one przez niego zgromadzone w stosunkowo krótkim okresie czasu, ich zsumowanie nie wymagało skomplikowanych czynności. Doskonale zdawał sobie sprawę z liczny dokonanych naruszeń przepisów ruchu drogowego i otrzymanych punktów prawnych. W razie wątpliwości miał możliwość to zweryfikować. Jest dorosłym poczytalnym mężczyzną doświadczonym kierowcą, który w tym zakresie ma rozeznanie.

Sąd Okręgowy podzielił natomiast zarzut skarżącego odnośnie do orzeczonego względem niego przez Sąd Rejonowy zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy. Sąd II Instancji zmienił wobec powyższego zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił punkt II i na podstawie art. 39 § 1 kw odstąpił od orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Z akt sprawy wynika, że Ł. S. działa w ramach wolontariatu na rzecz Fundacji (...) oraz na rzecz innej fundacji (porozumienie k. 145 akt). O jego zaangażowaniu w tej działalności relacjonował na rozprawie apelacyjnej T. K.. Świadek wskazał, że Ł. S. jest wolontariuszem od ponad 20 lat. Rocznie uczestniczy w kilkudziesięciu postępowaniach poprzez dowożenie stron na rozprawę, a wśród nich są osoby starsze, niepełnosprawne, matki z dzieckiem. Fundacja nie posiada samochodu, a obwiniony jest jedyną osobą, która posiada prawo jazdy oraz samochód wobec czego Ł. S. stanowi dla w/w fundacji duże wsparcie, zaś utrata przez niego uprawnień stanowiłaby duże utrudnienie dla jej działalności. Sąd Okręgowy zważył także, że obwiniony następczo zdał egzamin na prawo jazdy co świadczy, iż posiada kompetencje do prowadzenia pojazdu mechanicznego, a co za tym idzie nie stworzył dużego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd uwzględnił także, że zakaz utrudniłby także zarobkowanie Ł. S., a to wobec konieczności regulowania świadczeń alimentacyjnych jest wysoce niepożądane. Całokształt okoliczności zadecydował o zmianie zaskarżonego wyroku w części poprzez odstąpienie od orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym.

Wymierzona obwinionemu kara grzywny 1.500 zł była natomiast adekwatna do stopnia jego winy oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu zabronionego. Uwzględnia ona możliwości zarobkowe P. S., który jest dorosłym, zdrowym mężczyzną. Jego czyn był naganny, a wymierzona kara grzywny w rzeczonym wymiarze stanowić będzie dolegliwość finansową, która uzmysłowi mu, iż naruszanie porządku prawnego spotykać się będzie z konsekwencjami.

Wzgląd na powyższe oraz z uwagi na fakt, że w sprawie nie wystąpiły uchybienia, które skutkować musiałyby uchyleniem zaskarżonego orzeczenia (z art. 104 kpw i art. 440 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw), Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk Sąd Odwoławczy zwolnił obwinionego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a wydatkami poniesionymi w tym postępowaniu obciążył Skarb Państwa.