Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Toruniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 196/23

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt (...)

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒

uchylenie

☒

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

P. B. (1)

karalność oskarżonego

karta karna

491-492

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

Karta karna

Dokument wystawiony przez uprawniony podmiot.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

- apelacja oskarżonego (k. 443 akt)

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Oskarżony niesłusznie podnosił, by w sprawie doszło do zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nieposiadania przez oskarżonego w postępowaniu sądowym obrońcy w wypadkach określonych w art. 79§1 i §2 oraz art. 80 lub by obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy.

Należy wyjaśnić P. B. (1), że jedynie na etapie postępowania przygotowawczego, w ocenie prowadzącego to postępowanie, zachodziła konieczność ustanowienia oskarżonemu obrońcy z urzędu. W związku z tym na wniosek prokuratora zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2021 r. Sąd Rejonowy w T. ustanowił dla oskarżonego obrońcę z urzędu (k. 98, 106-107 akt). Sąd powołał się na treść art. 79§1 pkt 3 i 4 kpk, który brzmi: w postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli:

- zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy jego zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania swoim postępowaniem nie była w czasie popełnienia tego czynu wyłączona lub w znacznym stopniu ograniczona,

- zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy stan jego zdrowia psychicznego pozwala na udział w postępowaniu lub prowadzenie obrony w sposób samodzielny oraz rozsądny.

Prokurator, aby sprawdzić czy zachodzą wyżej wymienione okoliczności dopuścił w tym celu dowód z opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa (k. 104 akt). Takie badanie sądowo-psychiatryczne oskarżonego zostało przeprowadzone przez specjalistów w (...) w T. i biegli w dniu 3 grudnia 2021 r. sporządzili pisemną opinię (k. 345 akt). Z treści opinii i końcowych jej wniosków wynika, że biegli po przeprowadzeniu jednorazowego badania psychiatrycznego i psychologicznego oskarżonego oraz po zapoznaniu się z aktami sprawy jednomyślnie stwierdzili, że:

- P. B. (1) nie ujawnia ostrych objawów choroby psychicznej (urojeń, omamów),

- biegli rozpoznali uzależnienie mieszane (alkohol i substancje psychoaktywne), z aktualnie wymuszoną abstynencją,

- w chwili popełnienia zarzucanego czynu P. B. (1) miał zachowaną zarówno zdolność rozumienia znaczenia, jak i zdolność pokierowania swoim postępowaniem, znajdował się pod wpływem działania alkoholu (nie zachodzą warunki art. 31§1 czy §2 kk – zniesiona bądź ograniczona poczytalność),

- w aktualnym stanie zdrowia psychicznego P. B. (1) może brać udział w czynnościach toczącego się postępowania karnego i jego poczytalność nie budzi wątpliwości, może ponadto prowadzić obronę w sposób samodzielny i odpowiedzialny - (k. 345 akt).

W tej sytuacji po zakończeniu postępowania przygotowawczego i przesłaniu aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w T., prokurator w zgodzie z treścią art. 79§4 kpk wystąpił do Sądu Rejonowego o cofnięcie wyznaczonego obrońcy ustanowionego dla oskarżonego z urzędu (k. 389 akt). Sąd Rejonowy zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2021 r. uznał, że w świetle opinii sądowo-psychiatrycznej, która nie była kwestionowana, brak jest podstaw do obrony tzw. obligatoryjnej i tym samym zwolnił obrońcę z jego obowiązków (k. 391 akt). Sąd przy tym powołał się na treść wspomnianego wyżej art. 79§4 kpk, który stanowi, że: uznając za uzasadnioną opinię biegłych lekarzy psychiatrów, że czyn oskarżonego nie został popełniony w warunkach wyłączenia lub znacznego ograniczenia zdolności rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania swoim postępowaniem i że stan zdrowia psychicznego oskarżonego pozwala na udział w postępowaniu i prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny, sąd orzeka, że udział obrońcy nie jest obowiązkowy, chyba że zachodzą inne okoliczności przemawiające za tym, aby oskarżony miał obrońcę wyznaczonego z urzędu (np. nie ukończył 18 lat, jest głuchy, niemy lub niewidomy). P. B. (1) nie występował też o ustanowienie mu obrońcy z urzędu z uwagi na tzw. „prawo ubogiego” – art. 78§1 kpk.

Wobec powyższego dalsze postępowanie – sądowe toczyło się bez udziału obrońcy, bowiem jego ustanowienie nie było obowiązkowe. W realiach przedmiotowej sprawy nie doszło do zaistnienia przypadku wpisującego się w kategorie wymienione w przepisach art. 78§1 kpk, art. 79§1 pkt 1-4, §2 kpk, art. 80 kpk.

Analiza akt sprawy dowodzi natomiast, iż P. B. (1) był prawidłowo zawiadamiany o terminach rozprawy głównej przed Sądem Rejonowym, a przebywał wówczas w Areszcie Śledczym w B. do innej sprawy. Będąc prawidłowo zawiadomionym nie stawił się on na żaden z terminów rozprawy, a jako osoba pozbawiona wolności nie wnosił on o doprowadzenie na termin rozprawy.

W takich a nie innych okolicznościach procesowych Sąd Rejonowy w T. w dniu 25 października 2022 r. ogłosił wyrok w przedmiotowej sprawie nie naruszając zatem procedury karnej w powyżej przeanalizowanym zakresie, a więc apelacja oskarżonego w tych granicach nie jest zasadna.

Zwrócić uwagę należy na to, iż P. B. (1) po ogłoszeniu wyroku w ustawowym terminie złożył wniosek o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego co spowodowało wstrzymanie prawomocności orzeczenia i zainicjowało postępowanie odwoławcze poprzez wywiedzenie osobistej apelacji P. B. (1) (k. 440, 443 akt), a także w niniejszej sprawie P. B. (1) ustanowił obrońcę z wyboru (k. 471 akt), który w sprawie wywiódł także apelację na korzyść oskarżonego (k. 473-475 akt) i oba środki odwoławcze były przedmiotem rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Toruniu jako sąd odwoławczy na rozprawie apelacyjnej w dniu 21 września 2023 r., na którą stawił się osobiście P. B. (1) wraz ze swoim obrońcą (k. 495-496 akt). Strona obrończa nie wnosiła o uzupełnienie odwoławczego przewodu sądowego, a obrońca w istocie przywołał wątki poruszone w wywiedzionej apelacji. Oskarżony P. B. (1) zaś oświadczył (k. 495v akt) : „Wnoszę tak jak mój obrońca. Żałuję tego, co się stało. To wszystko co mam do powiedzenia”.

Podsumować zatem należy, że ani w toku postępowania przygotowawczego ani w czasie postępowania przed Sądem Rejonowym nie zostało naruszone prawo do obrony P. B. (1) i nie zaistniała podniesiona przez niego bezwzględna przyczyna odwoławcza, która musiałaby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

3.2.

- apelacja obrońcy oskarżonego -

1. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżony P. B. (1) zaatakował pokrzywdzonego A. W., podczas gdy z samych zeznań pokrzywdzonego wynika, iż to A. W. pierwszy naruszył nietykalność cielesną P. B. (1), przytrzymując P. B. (1) i zadając mu ciosy, a P. B. (1) zadając ciosy A. W. jedynie się bronił,

2. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym przyjęciu, że pokrzywdzony A. W. został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu podczas gdy z opinii biegłego wynika, iż pokrzywdzony A. W. doznał lekkich obrażeń, które spowodowały naruszenie czynności narządu ruchu, narządu wzroku i skóry trwające nie dłużej niż siedem dni i nie został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,

3. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym uznaniu, iż oskarżony P. B. (1) działał wspólnie i w porozumieniu i przywołał do pobicia A. W. swojego brata P. B. (2), podczas gdy P. B. (2) z własnej inicjatywy rozdzielił szarpiących się P. B. (1) oraz A. W.,

4. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym ustaleniu iż oskarżony P. B. (1) wspólnie i w porozumieniu dokonał naruszenia czynności narządu ciała A. L. trwających nie dłużej niż siedem dni, w ten sposób, że kopał ją po całym ciele, podczas gdy oskarżony jedynie odepchnął A. L. przed sklepem (...), a następnie oskarżony wyłącznie przytrzymywał leżącą A. L. powstrzymując ją od zadawania ciosów,

5. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżony P. B. (1) sprowokował A. L., podczas gdy to A. L. bezpodstawnie oskarżyła P. B. (1) w miejscu publicznym a następnie odepchnęła go jako pierwsza naruszając nietykalność cielesną P. B. (1) prowokując jego reakcję,

6. Naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie błędnej kwalifikacji czynu określonego w pkt VI wyroku, tj. art. 157§2 kk podczas gdy co najwyżej należałoby przyjąć jako kwalifikację prawną art. 217§2 kk,

7. Rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna.

Wyjść należy od stwierdzenia, iż Sąd Rejonowy prawidłowo ustalenia stanu faktycznego sprawy oparł na korelujących ze sobą zeznaniach świadków A. L., A. W., R. B. i N. R. oraz obiektywnym materiale dowodowym w postaci nagrania monitoringu obejmującego swym zasięgiem część zdarzenia. Sąd Rejonowy trafnie wychwycił, że z protokołu oględzin monitoringu jednoznacznie wynika, iż oskarżony P. B. (1) prowokował A. L. wykonując wobec niej niezidentyfikowane gesty w okolicy swojego krocza.

A. W. w swoich relacjach rzeczowo wskazywał, że krzyknął do oskarżonego aby zostawił on tę kobietę (A. L.) i go odepchnął. Pokrzywdzony szczerze podawał: „widziałem jak mężczyzna uderza rękami tą pierwszą – leżącą kobietę” (k. 2-4 akt). Będąca świadkiem zdarzenia, osoba postronna, N. R. wskazała, iż miała wrażenie, że mężczyzna bije kobietę oraz podała: „ja widziałam, że on rzucił ciałem tej kobiety na ziemię w trawę” i w tej sytuacji powiadomiła ona napotkanych sąsiadów (A. W. i R. S.) oraz policję. R. S. w swoich zeznaniach podał: „podeszła do nas kobieta i powiedziała, że za blokiem ktoś bije kobietę” (k. 56 – 57 akt).

Sąd Rejonowy w oparciu o wskazany materiał dowodowy prawidłowo ustalił, iż najpierw P. B. (1) opluł A. L. i dopiero kobieta w ramach reakcji na to zachowanie odepchnęła mężczyznę, po czym on również popchnął A. L. w wyniku czego kobieta upadła, przy czym P. B. (1) mimo tego nie ustawał w biciu pokrzywdzonej, kopiąc ją po całym ciele. Następnie (będąc zaalarmowanym przez N. R.) A. W. krzyknął do P. B. (1), by zostawił kobietę, po czym go odepchnął i w konsekwencji oskarżony rzucił się na pokrzywdzonego i zaczął go szarpać. Uderzając pokrzywdzonego wraz z towarzyszącą mu D. W. przywołał do pomocy w biciu, swego brata P. B. (2).

Zaistniały stan rzeczy ustalony w poszanowaniu dla zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk) pozwolił stwierdził ponad wszelką wątpliwość, że P. B. (1) popełnił zarzucone mu czyny zabronione. Podniesione w apelacji argumenty stanowiły w istocie polemikę z prawidłowo wyprowadzonymi przez sąd meriti wnioskami.

Słusznie sąd meriti ustalił, że to P. B. (1) sprowokował A. L., co zostało wskazane powyżej. Nietrafnie obrońca upatruje usprawiedliwienia dla zachowania oskarżonego w tym, że przedmiotowe zdarzenie poprzedzała potyczka słowna między oskarżonym i pokrzywdzoną. Wymiana zdań nie usprawiedliwiała postępowania P. B. (1), które było pierwszym naruszającym nietykalność cielesną A. L. (oplucie jej).

Ze spójnych relacji świadków wynika niezbicie, iż nie tylko D. M. uderzała pokrzywdzoną A. L., ale także P. B. (1). Taką narrację przedstawiała zarówno pokrzywdzona, jak również osoba bezstronna – N. R. oraz drugi nadchodzący pokrzywdzony – A. W.. Zachowania jakich dopuścił się P. B. (1) niewątpliwie wpisywały się w działanie wspólnie i w porozumieniu z D. M.. To, że oskarżony kopał pokrzywdzoną wynikało z jej wiarygodnych relacji: „… popchnął mnie, ja przewróciłam się w krzaki, a on zaczął mnie kopać po ciele” (k. 175 akt). Zdarzenie miało charakter dynamiczny i wcale to, że pewnym momencie oskarżony przytrzymywał pokrzywdzoną nie wyklucza by w innym ją kopał.

Oskarżonemu wobec zgromadzonego materiału dowodowego można przypisać popełnienie przestępstwa z art. 157§2 kk w warunkach współsprawstwa. Jego zachowanie wbrew wywodom apelacji nie sprowadzało się wyłącznie do odepchnięcia pokrzywdzonej. Według relacji A. L. nie tylko D. M. zadawała jej ciosy, ale także P. B. (1).

Prawidłowe było także ustalenie, że P. B. (1) zaatakował A. W., który przybył na miejsce zdarzenia by rozdzielić oskarżonego od A. L.. Owszem to A. W. pierwszy zainterweniował siłowo, ale czynił to przecież w ramach ochrony dobra prawnego – zdrowia nieznanej mu kobiety będącej atakowaną przez oskarżonego. Zachowanie A. W. było całkowicie prawidłowe. Absurdalne jest kierowanie przez oskarżonego zastrzeżeń w jego kierunku i upatrywanie dopuszczenia się z jego strony przestępstwa naruszenia nietykalności cielesnej. Podkreślenia wymaga okoliczność, że interwencja A. W. nastąpiła na wyraźną prośbę osoby postronnej – N. R.. Zachowanie P. B. (1) wykraczało poza ramy obrony. On atakował pokrzywdzonego, którego zachowanie sprowadzało się wyłącznie do oderwania oskarżonego od pokrzywdzonej. Nie do przyjęcia jest kreowana przez autora apelacji narracja, by P. B. (1) działał w warunkach samoobrony. Otóż rola A. W., który przecież nie miał żadnych wcześniejszych zatargów z P. B. (1) sprowadzała się wyłącznie do bycia rozjemcą między oskarżonym, a będącą przez niego zaatakowaną A. L..

Sąd Okręgowy całkowicie podzielił wyrażone w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia zapatrywanie, iż w realiach przedmiotowej sprawy bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku z art. 158§1 kk wynika ze sposobu działania oskarżonego – kopanie i uderzanie po całym ciele, w tym w głowę i w twarz w bezpośrednie okolice oczu, a więc narządu wyjątkowo wrażliwego, o czym świadczą odniesione przez pokrzywdzonego obrażenia. Nie umknęło uwadze sądu meriti, iż w wyniku pobicia pokrzywdzony doznał obrażeń ciała, które wprawdzie nie naruszyły czynności jego narządów na okres przekraczający 7 dni, jednakże są to tego rodzaju obrażenia, które wskazują, iż pokrzywdzony został w ocenie sądu narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego w art. 157§1 kk.

Sąd I instancji także trafnie ustalił, że P. B. (1) działał w warunkach współsprawstwa. Zachowanie P. B. (2), będącego przywołanym przez brata, nie sprowadzało się wyłącznie – jak sugerował skarżący – do rozdzielenia P. B. (1) i A. W.. P. B. (2) także uderzał pokrzywdzonego. A. W. nie mógł i nie został ukarany ponieważ jego zachowanie nie nosiło znamion przestępstwa. On uderzał wyłącznie po to, by odeprzeć atak ze strony oskarżonych.

Zagadnienie wymiaru kary wobec zmian poczynionych w wyniku kontroli instancyjnej zostanie omówione w punkcie 5.2. niniejszego uzasadnienia.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt (...)

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy zaaprobował orzeczenie wobec oskarżonych w tym skarżącego – P. B. (1) zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych na odległość mniejszą niż 30 metrów na okres trzech lat, co było uzasadnione charakterem popełnionego przestępstwa oraz koniecznością zapewnienia pokrzywdzonym poczucia bezpieczeństwa. Te same względy uzasadniały orzeczenie przez sąd I instancji wobec wszystkich oskarżonych, w tym P. B. (1) zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzonymi bez wyraźnej ich zgody na okres trzech lat.

Wobec faktu, iż z popełnionych przez oskarżonego P. B. (1) czynów zabronionych wynikły u pokrzywdzonych krzywdy został on solidarnie z pozostałymi oskarżonymi zobowiązany do zapłaty odpowiednich kwot na rzecz każdego z pokrzywdzonych tytułem zadośćuczynienia (punkt XII i XIII zaskarżonego wyroku).

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt (...)

Zwięźle o powodach zmiany

W wyniku kontroli odwoławczej Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a. ustalił, że przestępstwo przypisane w punkcie „V” oskarżony P. B. (1) popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 26 października 2015 r. do dnia 5 maja 2018 r. kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej na mocy wyroku łącznego Sądu Rejonowego w T. z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt (...), który obejmował m. in. sprawę o sygn. akt (...) Sądu Rejonowego w T., w której P. B. (1) skazany został za przestępstwa z użyciem przemocy opisane w art. 222§1 kk i art. 207§2 kk i tym samym sąd odwoławczy ustalił, iż podstawę prawną skazania stanowi art. 158§1 kk w zw. z art. 64§1 kk, zaś podstawę prawną wymiaru kary stanowi art. 158§1 kk i w związku z powyższym wymierzoną karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności złagodził do kary 8 miesięcy pozbawienia wolności,

b. ustalił, że przestępstwo przypisane w punkcie „VI” oskarżony P. B. (1) popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 26 października 2015 r. do dnia 5 maja 2018 r. kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej na mocy wyroku łącznego Sądu Rejonowego w T. z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt (...), który obejmował m. in. sprawę o sygn. akt (...) Sądu Rejonowego w T., w której P. B. (1) skazany został za przestępstwa z użyciem przemocy opisane w art. 222§1 kk i art. 207§2 kk i tym samym sąd odwoławczy ustalił, iż podstawę prawną skazania stanowi art. 157§2 kk w zw. z art. 64§1 kk, zaś podstawę prawną wymiaru kary stanowi art. 157§2 kk i w związku z powyższym wymierzoną karę 10 miesięcy pozbawienia wolności złagodził do kary 5 miesięcy pozbawienia wolności,

c. wymierzoną w punkcie „VII” karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności sąd odwoławczy złagodził do kary 10 miesięcy pozbawienia wolności,

Z materiału dowodowego sprawy, w tym załączonych odpisów wyroków zapadłych względem P. B. (1) nie wynikało by był on uprzednio skazany w warunkach określonych w art. 64§1 kk, a zatem by ziściła się jedna z przesłanek warunkujących przyjęcie recydywy wielokrotnej unormowanej w art. 64§2 kk.

W konsekwencji (mając na uwadze działanie P. B. (1) w warunkach recydywy podstawowej, a nie wielokrotnej) sąd odwoławczy złagodził kary jednostkowe pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemu za popełnione przez niego czyny zabronione. Sąd Okręgowy uznał, że kary we wskazanych wymiarach przez sąd odwoławczy będą adekwatne do stopnia zawinienia P. B. (1) oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów zabronionych. P. B. (1) działał wspólnie i w porozumieniu z dwoma osobami. Naruszył dobra prawne dwóch osób, w tym A. W. który był w istocie dla niego osobą obcą i próbował go odseparować od A. L.. Zarzuconych mu czynów oskarżony, jak wspomniano wyżej, dopuścił się w ramach recydywy podstawowej. Oskarżony jest natomiast osobą wielokrotnie karaną wykazującą lekceważący stosunek wobec obowiązujących norm prawnych. Dotychczas stosowane względem niego kary różnego rodzaju nie przyniosły oczekiwanego rezultatu w postaci zweryfikowania swej postawy wobec dóbr prawnych innych osób. Oskarżony wymaga izolacji penitencjarnej, która uzmysłowi mu, iż naruszanie porządku prawnego nie jest opłacalne i nie będzie spotykało się z pobłażliwym spojrzeniem organów wymiaru sprawiedliwości.

Kara łączna została wymierzona w oparciu o zasadę niepełnej absorpcji. Sąd Okręgowy zważył na bliskość czasową popełnionych czynów oraz tożsamość rodzaju naruszonych dóbr prawnych oboma czynami. Z drugiej strony oskarżony popełnił dwa przestępstwa na szkodę dwóch pokrzywdzonych i jest on osobą wielokrotnie karaną co nie przemawiało za zastosowaniem zasady pełnej absorpcji.

Sąd odwoławczy – poza zmianami opisanymi powyżej - utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, nie dopatrując się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na podstawie art. 624§1 kpk w zw. z art. 634 kpk sąd odwoławczy mając na uwadze sytuację finansową oskarżonego oraz konieczność odbycia kary pozbawienia wolności zwolnił P. B. (1) z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za II instancję, a wydatkami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

PODPIS

1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

- obrońca oskarżonego P. B. (1),

- oskarżony P. B. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

- wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 25 października 2022 r. w sprawie o sygn. akt (...),

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

Zmiana