Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Toruniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 179/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

0

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 2 listopada 2023 r., sygn. akt (...)

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

T. S.

karalność oskarżonego

aktualna karta karna

589-590

2.1.1.2.

T. S.

zawarcie przez T. S. umowy o pracę na okres próbny od dnia 21 marca 2024 r. do dnia 20 czerwca 2024 r.

umowa o pracę

598

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

aktualna karta karna

Dokument wystawiony przez uprawniony podmiot.

2.1.1.2

umowa o pracę

Autentyczność dokumentu nie budziła wątpliwości Sądu Okręgowego.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Apelacja obrońcy oskarżonego

1. Rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego w pkt 1 wyroku, podczas gdy okoliczności sprawy, waga naruszonych przez oskarżonego norm prawnych, prawidłowa analiza okoliczności przedmiotowo - podmiotowych niniejszej sprawy przemawiają wymierzeniem wobec oskarżonego kary w minimalnym dolnym zagrożeniu przewidzianym za zarzucany czyn, tj. w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności,

2. niedostateczne uwzględnienie okoliczności łagodzących i nadmierne wyeksponowanie okoliczności obciążających oskarżonego przy rozważaniu przez Sąd dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelację wywiódł wyłącznie obrońca oskarżonego kwestionując orzeczoną względem T. S. karę, lecz kontrola instancyjna nie potwierdziła słuszności wyrażonego przez skarżącego stanowiska.

Obrońca wskazał, że wymierzona T. S. kara 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za występek z art. 279 § 1 kk jest rażąco niewspółmierna do okoliczności czynu i zachowania się oskarżonego po jego popełnieniu. Argumentował, że wskazane przez Sąd Rejonowy okoliczności obciążające oraz okoliczności łagodzące, które sąd miał na uwadze przy wymiarze tej kary, nie uzasadniają wymierzenia kary pozbawienia wolności w granicach zbliżonych do średniego jej wymiaru.

Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w obniżonej do 1 roku.

Sąd Okręgowy zapatrywania obrońcy nie podzielił uznając orzeczoną wobec T. S. karę za sprawiedliwą i adekwatną do stopnia jego winy oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu zabronionego, a także okoliczności przedmiotowych przestępstwa kradzieży z włamaniem, które popełnił.

Rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 KK. Na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. nie chodzi więc o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nienadającym się wręcz do zaakceptowania (Wyrok SA we Wrocławiu z dnia 16 października 2014 r., II AKa 305/14, LEX nr 1567114).

Zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut w kategorii ocen, można podnieść także wówczas, gdy kara nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, stając się w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą. Nie każda różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać zarzut rażącej niewspółmierności kary, ale tylko taka, która jest natury zasadniczej, to znaczy jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. O rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu przepisu art. 438 pkt 4 k.p.k. nie można mówić w sytuacji, gdy sąd meriti wymierzając karę uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskazaniami jej wymiaru. Nie można zasadnie dowodzić rażącej niewspółmierności kary także wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego będące wyrazem zasady sądowego wymiaru kary nie zostały przekroczone (Wyrok SA w Poznaniu z dnia 7 października 2014 r., II AKa 102/14, LEX nr 1527119).

Oskarżony T. S. popełnił przestępstwo kradzieży z włamaniem. Wskazany czyn zabroniony nosi wysoki stopień społecznej szkodliwości, czego wyrazem jest sankcja karna w postaci wyłącznie kary pozbawienia wolności. Oskarżony dokonał zaboru pieniędzy w kwocie 348 187, 09 zł, przy czym kwota 124 987,09 zł nie została odzyskana. Wartość skradzionego mienia była bardzo wysoka. Obrońca nietrafnie kwestionuje poczytanie jako obciążającej okoliczności znacznej szkody majątkowej w mieniu pokrzywdzonej. Owszem Spółka (...) jest jedną z największych spółek w branży produkcji produktów spożywczych, co w żaden sposób nie umniejsza wagi czynu oskarżonego. Wyrządzona szkoda w ujęciu obiektywnym była znacząca, a relatywizowanie tego faktu poprzez zestawienie jej z sytuacją ekonomiczną pokrzywdzonej nietrafne.

Owszem, znaczna część wskazanej kwoty tj. 218.100, 00 zł została odzyskana, jednakże bynajmniej nie na skutek refleksji oskarżonego, ale działań dochodzeniowych prowadzonych przez funkcjonariuszy Policji. Pieniądze te zostały z zasadniczej mierze znalezione w mieszkaniu matki dzieci oskarżonego, co wskazuje, iż kwestię ukrycia ich miał uprzednio przemyślaną. Co więcej, chociaż T. S. doskonale zdaje sobie sprawę, gdzie ulokował pozostałą część gotówki, to tej kwestii organom procesowym nie wskazał. Szkoda pozostała do naprawienia stanowi więc bardzo wysoką kwotę.

Sąd Okręgowy w pełni podzielił zapatrywanie Sądu Rejonowego, że oskarżony działał z premedytacją w sposób zaplanowany. T. S. był pracownikiem firmy (...) i wykorzystując posiadaną wiedzę w przedmiocie zabezpieczeń wykonał czynności sprawcze opisane w tezie oskarżenia. Z zeznań A. K. (k. 2 – 6 akt) wynikało niezbicie, że T. S. wiedział doskonale, gdzie znajdują się klucze do pomieszczeń biurowych, jako pracownik mógł wiedzieć, gdzie przechowywane są klucze do pomieszczenia od sejfu, wiedział jak rozkodować alarm w budynku. Tak więc T. S. w zaplanowany sposób wykorzystał informacje, które posiadł jako pracownik w przedmiocie i przy zaistniałej sposobności dopuścił się czynu zabronionego na szkodę pracodawcy.

Sąd Okręgowy zważył, że brak jest usprawiedliwienia dla zachowania oskarżonego jeżeli spojrzeć na jego motywację. Z akt spawy wynikało, że posiadał stałą pracę oraz regularnie otrzymywał wynagrodzenie. Nie miał zadłużeń i jego sytuacja życiowa była ustabilizowana. Tak więc wyłącznie bezrefleksyjna chęć łatwego wzbogacenia się kierowała nim ku naruszeniu istotnego dobra prawnego pracodawcy. Brak jest motywów, które chociażby w minimalnym zakresie łagodząco wpływały na ocenę motywacji, która przyświecała T. S. w czasie popełnienia czynu zabronionego.

Absolutnie nie do przyjęcia jest forsowane przez obrońcę stanowisko odnośnie pozytywnej postawy procesowej oskarżonego. T. S. w toku postępowania przygotowawczego konsekwentnie negował swoje sprawstwo. Kolejno były zbierane dowody osobowe, ale także dokumenty (opinie biegłych, monitoring), które finalnie nie pozostawiły cienia wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego. Dopiero w postępowaniu sądowym T. S. przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i złożył wyjaśnienia, które nie były obszerne i przy tym w istocie potwierdzały to, co wynikało z dowodów zebranych w postępowaniu przygotowawczym. Postawy oskarżonego nie sposób przeceniać w takim układzie. Jego skrucha nie cechowała się szczerością, a wynikała z obranej przez niego taktyki procesowej. Oczywiście krytyczny stosunek T. S. względem popełnionego przestępstwa był pożądany i stanowi przyczynek do wywiedzenia względem niego pozytywnej prognozy kryminologicznej, tym niemniej wobec zaistniałych realiów nie sposób przyznawać mu prymat wśród szeregu okoliczności obciążających.

Z aktualnej karty karnej T. S. wynika, że jest on osobą karaną sądownie. Wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt (...) został skazany z przestępstwo z art. 280 § 1 kk. Wprawdzie przestępstwa te – jak wskazuje skarżący - nie pozostają ze sobą w bliskości czasowej, jednakże oba przestępstwa godziły w tożsame dobro prawne w postaci mienia.

Owszem, oskarżony od wielu lat jest dobrym pracownikiem i współpracownikiem, cieszył się w miejscu pracy pozytywną opinią i był zawsze pomocny. Ta okoliczność nie rzutuje na ocenę naganności zachowania T. S. opisanego w tezie oskarżenia. Oskarżony wykorzystał swoją wiedzę jako pracownika w przedmiocie systemów zabezpieczeń u pracodawcy i wyrządził szkodę istotnego rozmiaru. Obrońca podniósł, że niniejsze postępowanie w stosunku do pracodawcy miało incydentalny charakter, ale trudno oczekiwać by kradzież z włamaniem mienia o wartości kilkuset tysięcy złotych była notorycznym postępkiem oskarżonego. Skarżący akcentował, że oskarżony sprawdza się także w roli ojca i konkubenta. Skoro tak, to jako osoba dorosła, poczytalna zdawał sobie sprawę z tego, jakie mogą być konsekwencje jego postępowania.

Patrząc na zagrożenie ustawowe czynu zabronionego z art. 279 § 1 kk obejmującego sankcję karną kary pozbawienia wolności od roku do dziesięciu lat, to wymierzona T. S. kara pozostaje w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 2 listopada 2023 r., sygn. akt (...)

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Racje wskazane w punkcie 3.1. niniejszego uzasadnienia zadecydowały o uznaniu wywiedzionej apelacji za bezzasadną.

Sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, nie dopatrując się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Na podstawie § 11 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2023.1964 t.j.) Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego T. S. na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) sp. z o.o. 840 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oskarżyciela posiłkowego w postępowaniu odwoławczym.

III.

Sąd Okręgowy na podstawie 627 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 5ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j.Dz.U.2023.0.123), § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j.Dz.U.2013.663) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz.U.2014.861 ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w T.) 400 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz obciążył go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł.

PODPIS