Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Toruniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 marca 2016 roku

Sąd Okręgowy w Toruniu, Wydział I Cywilny

w składzie :

Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Izabela Wieczór

Ławnicy: -/-

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Iwona Ziółkowska

po rozpoznaniu w dniu: 08 marca 2016 roku w Toruniu

sprawy z powództwa : J. K.

przeciwko: B. G., Skarbowi Państwa - Prokuraturze Rejonowej w I., Sądowi Rejonowemu w I., Ministerstwu Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Warszawie

o zapłatę

I.  powództwo oddala;

II.  kosztami sądowymi od ponoszenia, których zwolniony był powód obciąża Skarb

Państwa;

III.  zasądza ze Skarbu Państwa – kasy Sądu Okręgowego w Toruniu – na rzecz adwokata

A. R. kwotę 12.600 ( dwanaście tysięcy sześćset) zł. plus należny

podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

powodowi z urzędu;

IV.  zasądza od powoda tytułem zwrotu kosztów procesu na rzecz :

a/ pozwanego B. G. – kwotę 12.617 ( dwanaście tysięcy sześćset siedemnaście) zł.,

b/ Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa – kwotę 12.600 ( dwanaście tysięcy sześćset) zł.

UZASADNIENIE

Powód J. K. po sprecyzowaniu żądania w piśmie z dnia 18 lutego 2013r. wnosił o zasądzenie solidarnie od pozwanych : Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w I., Prokuratury Rejonowej w I. i komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w I. B. G. kwoty 1.000.000 zł. z ustawowymi odsetkami :

- od kwoty 79.411,25 zł. od dnia 8 czerwca 2007r. do dnia zapłaty ,

- od kwoty 920.588,65 zł. od dnia 23 kwietnia 2012r. do dnia zapłaty .

W uzasadnieniu tego pisma powód wyjaśnił , między innymi ,że na dochodzone roszczenie składają się kwoty : 79.411,25 zł szkoda rzeczywista , 200.000 zł. zadośćuczynienie, oraz 720.588,65 zł. utracone korzyści. Powód podał, iż na skutek działań pozwanych związanych z zajęciem jego wierzytelność w kwocie 79.411,35 zł. oraz przekazaniem tej kwoty do Urzędu Skarbowego w L. , Komornika sądowego w L. oraz (...) sp. z o.o. w G. – D. doszło do wyrządzenia powodowi szkody , ale także naruszenia jego dóbr osobistych, a w szczególności czci. Poza tym, gdyby powód nie został pozbawiony kwoty 79.411,35 zł. , to mógłby otworzyć własną działalność o szeroko zakrojonym profilu . Utracił w ten sposób korzyści w kwocie 720.588,65 zł. ( k. 455 – 460)

W piśmie z dnia 18.04.2013r. powód sprecyzował, iż pozwany komornik B. G. dokonując zajęcia wierzytelności powoda dopuścił się naruszenia przepisów art. 87 §3 i art. 87 kp. poprzez ich niezastosowanie. Odpowiedzialność pozostałych pozwanych wynika z niezgodnego z prawem działania lub zaniechania. Zdaniem powoda Sąd Rejonowy w I. bezzasadnie nie uwzględnił skargi powoda na czynności komornika sądowego B. G.. Z kolei Prokuratura Rejonowa w I. nie podjęła żadnych czynności w tej sprawie, mimo iż powód zgłaszał nieprawidłowości.

Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2013r. na wniosek powoda nastąpiło wezwanie do udziału w sprawie w charakterze pozwanego Skarbu Państwa – Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Pozwany B. G. wnosił o oddalenie powództwa. W uzasadnieniu swojego stanowiska podał, iż na wniosek powoda wyegzekwował należne mu roszczenie od Z. i W. G. z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie 68.224,36 zł, na podstawie tytułu wykonawczego wyroku Sądu Okręgowego w E.. Następnie pozwany podał, iż kwota ta została zajęta w postępowaniach toczących się przeciwko powodowi na rzecz (...) oarz na rzecz zadłużenia alimentacyjnego. Pozwany podniósł, iż wyegzekwowana na rzecz powoda kwota jest wierzytelnością podlegającą zajęciu na ogólnych zasadach. Zajęcia więc były zgodne z prawem. (k. 326 – 327, k. 475 – 477)

Pozwany Skarb Państwa w imieniu Sądu Rejonowego w I., Prokuratury Rejonowej w I. oraz Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wnosił o oddalenie powództwa. W uzasadnieniu podał, iż powództwo jest bezzasadne. Powód nie udowodnił zgłoszonego w sprawie w stosunku do ww. pozwanych żądania. (k. 328, 329 k. 467, 471, 483-485, 487 – 488 , k. 597, k 741 – 746) .

Wyrokiem z dnia 11.12.2014r. Sąd Okręgowy w Toruniu: oddalił powództwo , nie obciążył stron kosztami sądowymi , nakazał wypłacić adw. A. R. ze Skarbu Państwa –Sądu Okręgowego w Toruniu kwotę 8.856,00 zł brutto z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu oraz zasądził od powoda J. K. z tytułu zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanych 1. Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w W. – kwotę 7.200,00 zł. , 2. B. G. – 7.217,00 zł..

Apelację od powyższego wyroku wniósł powód , który zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylnie i zniesienie postępowania w zakresie dotkniętym nieważnością i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 17.06.2015r. Sad Apelacyjny w Gdańsku w sprawie VACa 10/15 uchylił zaskarżony wyrok, zniósł postępowanie w zakresie rozprawy odbytej w dniu 11.12.2014r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Toruniu pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postepowanie apelacyjnego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd ustalił, co następuje :

Powód J. K. posiadał wierzytelność w stosunku do W. i Z. G., wynikającą z prawomocnego wyroku zaocznego Sądu Okręgowego w E. – Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych , zasądzającego solidarnie od nich na rzecz powoda J. K. kwotę 52.000zł z tytułu zaległego wynagrodzenia z odsetkami.

bezsporne

W dniu 4 maja 2007r. powód złożył do pozwanego komornika B. G. wniosek o wszczęcie egzekucji na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Postępowanie toczyło się w sprawie Km 921/07.

Komornik B. G. prowadził wcześniej w stosunku do powoda postępowania egzekucyjne z wniosku (...). w G. –D. , które zostało umorzone z powodu bezskuteczności egzekucji. Egzekucja toczyła się na podstawie tytułu wykonawczego w postaci nakazu zapłaty z dnia 8 stycznia 2001r. wydanego w postępowaniu upominawczym przez Sąd Okręgowy w Toruniu w sprawie o sygn. akt I Nc 58/00

Następnie na skutek drugiego wniosku złożonego w dniu 17 maja 2007r. przez (...) sp. z o. o. komornik B. G. wszczął przeciwko powodowi postępowanie egzekucyjne w sprawie KM 1092/07. W postępowaniu tym wierzytelność powoda wobec W. i Z. G. została zajęta na poczet zaległości powoda wobec spółki (...) w kwocie 61.019,85 zł. powiększonej o odsetki 22.838,83 zł. i koszty postępowania 900,00 zł. – łącznie 121.655,69 zł.

W dniu 17 maja 2007r. komornik wyegzekwował na rzecz sp. z o.o. (...) kwotę 43.444,00 zł. Komornik odprowadził też do urzędu skarbowego zaliczkę na podatek w kwocie 9.880,00 zł.

W stosunku do powoda toczyło się też postępowanie egzekucyjne co do alimentów prowadzone przez Komornik przy Sądzie Rejonowym w L. w sprawie Kmp 1610/05. Zaległość z tego tytułu wynosiła : zaległe alimenty - 6.193,55 zł., odsetki – 1.526,98 zł., zadłużenie wobec funduszu alimentacyjnego – 5.040,00 zł. . Łącznie z tego tytułu komornik zajął wierzytelność powoda na kwotę 15.181,34 zł. Na skutek prowadzonej egzekucji komornik w całości zaspokoił roszczenie alimentacyjne .

(dowód: przesłuchanie pozwanego B. G. protokół elektroniczny z 08.03.2016r. 00:54:23, akta Km 921/ 07 k. 1 – 106 , akta Km 1092/07 - w całości , wyrok z uzasadnieniem k. 11- 14 v)

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie był przedmiotem sporu. Został ustalony w szczególności na podstawie dowodów z dokumentów zgromadzonych w tej sprawie oraz w aktach spraw : KM 1092/07 i Km 921/07 oarz przesłuchania pozwanego B. G., a także częściowo powoda .

Sąd uznał za wiarygodne zeznania pozwanego B. G., albowiem były jasne, pełne , konkretne i znalazły one potwierdzenie w innych wiarygodnych dowodach.

Zeznania powoda dotyczące okoliczności faktycznych były zgodne z prawdą, niemniej z przedstawionych przez siebie okoliczności powód wyciągał odmienne wnioski prawne, czego Sąd nie uwzględnił.

Nadto okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały ustalone w oparciu o dokumenty złożone do akt sprawy oraz akta postępowań egzekucyjnych. Żadna ze stron dowodów tych nie kwestionowała.

Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez powoda w dniu 08,.03.2016r. oraz w piśmie z dnia 01.09.2014r. oraz wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyceny szkody albowiem były nieprzydane do rozstrzygnięcia sprawy i zmierzałyby jedynie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania.

Sąd oddalił wniosek powoda o zawiadomienie Prokuratora o sprawie albowiem uznał, iż jego udział w tej sprawie nie jest potrzebny. ( art. 59 kpc a contrario).

Przechodząc do rozważań prawnych należy stwierdzić, iż powództwo było bezzasadne.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do pozwanego komornika B. G. w ocenie Sądu jego postępowanie w toku postępowania egzekucyjnego było zgodne z obowiązującym prawem.

Podstawą ewentualnej odpowiedzialności ww. pozwanego jest art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jednolity Dz.U.2015.790 j.t. ), zgodnie z którym komornik jest obowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechania przy wykonywaniu czynności. Przy czym, Skarb Państwa jest odpowiedzialny za szkodę solidarnie z komornikiem.

Jest poza sporem, iż Komornik prowadził egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego złożonego przez powoda oraz jego wniosku .

Powód podnosił, iż złożył do komornika wniosek o wszczęcie egzekucji ponieważ w jego ocenie nie toczyło się przeciwko niemu inne postępowanie egzekucyjne gdyż postępowanie egzekucyjne z wniosku sp. z o.o. (...) zostało umorzone. Okoliczność tę przyznał pozwany B. G.. Przy czym z ustaleń Sądu wynika, iż po złożeniu przez powoda tytułu wykonawczego do komornika wpłynął kolejny wniosek (...) o wszczęcie egzekucji. Przepisy prawa tego nie zabraniają. Wierzyciel może złożył wniosek o wszczęcie egzekucji kiedy sytuacja dłużnika się zmieni i istnieje realna szansa na zaspokojenie należności. Tak się stało w niniejszej sprawie.

W toku postępowania egzekucyjnego Km 1092/07 komornik dokonał zajęcia przysługującej powodowi wierzytelności w stosunku do panów G., a następnie przekazał zajęte kwoty pieniężne na poczet zadłużenia powoda z innego tytułu tj. na rzecz Sp. z o .o. (...) oraz na poczet zadłużenia alimentacyjnego . Pozwany komornik przekazał kwoty na poczet zajęcia stosując stosowne przepisy kpc. Dopóki zajęcie wierzytelności było aktualne komornik miał obowiązek przekazać środki pieniężne na poczet zajęcia. Jedynie cofnięcie wniosku egzekucyjnego czy zakończenie postępowania skutkowałoby uchyleniem zajęcia.

W ocenie Sądu pozwany B. G. nie naruszył też przepisu art. 87 ustawy kodeks pracy (jednolity tekst Dz. U. z 2014r. , poz. 1502) . Przepis ten określa wierzytelności podlegające potrąceniu z wynagrodzenia za pracę oraz jaka jego cześć podlega egzekucji . Komornik w toku postępowania egzekucyjnego nie zajął wynagrodzenia za pracę w rozumieniu art. 880 k.p.c., lecz wierzytelność przysługującą powodowi do W. i Z. G.. Stąd przepis art. 87 kp nie miał w niniejszej sprawie zastosowania.

W tym miejscu wypada zaznaczyć, iż sam fakt, iż powód był niezadowolony z podejmowanych przez komornika czynności nie oznacza, iż były one bezprawne.

Z uwagi na powyższe rozważania w ocenie Sądu pozwany B. G. nie dopuścił się naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych, a tym samym nie wyrządził powodowi żadnej szkoły. W konsekwencji skoro brak jest podstaw do przypisania odpowiedzialności pozwanemu B. G., w sprawie nie odpowiada też solidarnie z tym pozwanym Skarb Państwa.

Co do pozostałych pozwanych Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w I. i Prokuratury Rejonowej w I. powództwo było bezzasadne z następujących względów.

Powód wskazywał, iż odpowiedzialność tych pozwanych wynika z niezgodnego z prawem działania lub zaniechania. Zdaniem powoda Sąd Rejonowy w I. bezzasadnie nie uwzględnił skargi powoda na czynności komornika sądowego B. G.. Z kolei Prokuratura Rejonowa w I.nie podjęła żadnych czynności w tej sprawie, mimo iż powód zgłaszał nieprawidłowości.

Zgodnie z art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa (…). Przesłanką tej odpowiedzialności jest bezprawność działania .

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że powód składał skargi na komornika B. G. do Sądu Rejonowego w I. , czy też Prokuratury Rejonowej w I.. Dlatego Sąd przyjął, iż powód stosownie do art. 6 kc nie wykazał podnoszonych przez siebie okoliczności w tym zakresie.

W ocenie Sądu w sprawie nie doszło też do naruszenia dóbr osobistych powoda w rozumieniu art. 23 i 24 kc .

Zgodnie z art. 24 kc, naruszenia dobra osobistego rozumianego jako prawa podmiotowego osoby fizycznej dopuszcza się każdy, kto w takie dobro osobiste chronione konkretną normą prawa lub zasadami współżycia społecznego godzi w sposób bezprawny. Podkreślić przy tym należy, iż ocena tego czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego , nie może być dokonywane w oparciu o subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale wyłącznie przy zastosowaniu kryteriów obiektywnych. Domniemanie obejmuje jedynie ewentualną bezprawność czynu, natomiast sam czyn, polegający na naruszeniu dobra osobistego podlega wykazaniu zgodnie z regułami wynikającymi z art. 6 k.c.

Powód upatrywał naruszenia dóbr osobistych w tym, iż pozwani dopuścili się naruszenia jego godności i czci w wyniku tego jak procedowali i jak go potraktowali w związku z zajęciem komorniczym. Powód nie uzasadnił jednak na czym miało polegać to działanie pozwanych, które im zarzuca i którego konkretnie pozwanego ten zarzut dotyczy.

Stwierdzenia pozwu w tym zakresie są gołosłowne i opierają się jedynie na odczuciach powoda, a nie na zdarzeniach faktycznych.

Przede wszystkim wskazać należy, że nie można mówić o naruszeniu dóbr osobistych, gdy działanie pozwanych nie było bezprawne . Postępowanie komornika było zgodne z przepisanymi kodeksu postępowania cywilnego. Samo niezadowolenie powoda z przekazania kwot na poczet innych jego zadłużeń, nie oznacza jeszcze ,że jakieś jego dobro osobiste zostało naruszone. Powód nie sprecyzował podstaw faktycznych roszczenia w przedmiocie naruszenia dóbr osobistych co uniemożliwiało ocenę merytoryczną żądania. Jednakże należało przyjąć, iż skoro postepowanie komornika była prawidłowe, to działania pozwanych, którego powód nie potrafił sprecyzować nie mogło naruszyć jego dóbr osobistych.

W związku z powyższym, zdaniem Sądu powód nie wykazał, zgodnie z regułą wynikającą z art. 6 k.c. że pozwani Skarb Państwa- Sąd Rejonowy w I. i Prokuratura Rejonowa w I., dopuścili się naruszenia dóbr osobistych powoda.

Na końcu należy stwierdzić, iż dochodzenie przez powoda w tym procesie roszczeń od Skarbu Państwa – Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Warszawie było bezzasadne. Okoliczności faktyczne uzasadniając wskazanie tego statio fisci Skarbu Państwa nie miały bowiem znaczenia w niniejszej sprawie .

Reasumując powyższe, Sąd nie znajdując podstaw faktycznych i prawnych dla dochodzonych przez powoda roszczeń oddalił powództwo w stosunku do wszystkich pozwanych jako bezzasadne .

Podstawą orzeczenia z pkt III był § 6 pkt 7 i § 13. 2) w zw. z § 2 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Koszty zostały przyznane ze Skarbu Państwa przy uwzględnieniu stawek obowiązujących w postępowaniu przed Sądem apelacyjnym.

Zgodnie z art. 108 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia od obowiązku ich zwrotu przeciwnikowi. Dlatego też Sąd zasądził w pkt IV od powoda : na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w Warszawie kwotę 12600 zł, a na rzecz pozwanego B. G. -12617 zł. Uwzględniając wielość postępowań jakie prowadzi powód oraz związane z tym koszty tych postępowań , które ponoszą też inne strony, a postępowań tych jest kilkaset, zdaniem Sądu brak było podstaw aby zastosować w tym przypadku art. 102 kpc.